Hazal Salacan
@Haz_Kitap
Karakız, "Usta be, amma da çok kitabın var!" dedi.
"Öyle mi?"
"Niye bir kâtiplik almıyon?"
İzzet Usta uzun uzun güldü.
"Essahtan niye almıyon? Daha rahat değil mi? Yaz, kış bir masanın başında, oh..."
"Vermiyorlar bacı, vermiyorlar. Rahatlığı kim sevmez?"
"Maddem vermiyorlar, ne diye okuyorsun? Gözlerine yazık değil mi? Kâtip olamadıktan sonra..."
İzzet Usta cevap vermemeyi uygun buldu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yiğidi serinleten yar dudağıdır
Her lezzeti, her sevinci onda bulur
Ve dünyanın en mutlusu olur o öperken
Niçin babalar çocuklarını, çocuklar babalarını bu kadar çok sever! Niçin, niçin bu acılar?
-Onlara denizi anlat, diye fısıldadı Abutalip.
Bu onun son sözleri oldu.
'Anılar' sadece anı idi. Bir insan 'düşmanca anılar' yazmakla suçlanabilir miyidi? Bir insanın anıları 'dost' ya da 'düşman' olabilir miydi?