Habil Kılıç
@Hblklc
İnsanın ruhuna hitap eden, düşündüren bir kitap. Okudukça kendinden parçalar görüyor insan. Özellikle "Ey Merhamet" bölümünü dikkatli okumanızı tavsiye ediyorum. Kitabı okudukça anladım ki sanırım Kemal Sayar hocayı bu kadar sevmemin, kendime yakın hissetmemin sebebi kaybettiğimiz babalarımıza olan sevgimiz ve özlemimizdir. Kitaptan bazı alıntılar şöyle:
Sesime cevap verecek bir ses, ruhumu onda seyredeceğim bir yüz yok. Bu insan çölünün ortasında kimsesizim.
Sonra derler ki bir gurbet daha var, adı duygusal yalnızlık. Kendi duygularımdan çok uzaklara gittiğimde olur. Seviniyor muyum, üzülüyor muyum, âşık mıyım, bir derdim mi var, hiç bilmiyorum. İnsan kendinin gurbetine çıktığında, işte orası en koyu yalnızlıktır. Kalbimi okumayı unutursam eğer, bir el bana değsin ve harfleri yüzüme tutsun isterim. Hecelemeyi yeni söken bir çocukmuşum gibi, otursun biri yanımda ve bana okumayı öğretsin. Bak bu kalp atışı aşkın alametidir. Bak bu özlem, yurt ağrısı olarak okunur. Yurdundan ayrı düşen ağrır. Böyle tek tek öğretsin bana kelimeleri. Yüzleri okumayı öğretsin, kâinata bakmayı.
Bir yoldaş ara, bir refiki özle ama bir tarikin de düşünü kur. Yolu düşlemeyene yoldaş nasip olur mu kuzum?
Babamın serazat oğluydum. Büyümeye hiç de niyetim yoktu. Onun ölümüyle bir gecede büyüdüm.
Sevdiklerimizin ölümü bizi başkalarının acılarına karşı daha duyarlı kılıyor. Ancak acımış bir yürek, başkasının acısını tam mânâsıyla hissedebiliyor.
Belki de insan bir yetimdir. Kaybettiği kutsalın açlığıyla kıvranan bir yetim. Istıraba ve ölüme karşı uyuşmuş, acıyı ve ölümü hayattan kovmak isteyen, kutsalı günlük hayatta eksikliğine çoktan alışmış olan insan, sadece canını çok acıtan bir ölümle, en çok sevdiklerinin ölümüyle anlar bir uçurumun kenarı sıra yürüdüğünü. Ancak bir “uçurum ân” ile
Kaderin güzelliği gizliliğindedir. Onun için kaderin güzelliğini bekleyenler kader kazaya uğrayınca hayret ederler.
Habil Kılıç
Habil Kılıç
, bir kitap okudu9/10
Beğendi
·21 günde okudu
·Okunma: 25 Ağustos 2024 00:00
·2024 17. kitabı
Avrupa’daki birçok düşünürün, yazarın, aydının, bilim adamının esinlendiği kitap diye geçer. İçindeki öğütler, nasihatler, örnekler insanın belli bir olgunluğa kavuşmasını, düşünmesini sağlıyor. Okudukça düşündüren, düşündürdükçe kişinin ruhuna, yaşamına bir düzen getirten kitap. Yazıldığı tarihe baktığımızda günümüz yaşantısından birçok şeyi de görebiliyoruz. Zaman ötesi diye tabir edilen bir kitap olmuş ve binlerce yıl okunabilecek bir kitap. Kitaptan bazı alıntılar şu şekildedir:
Yüce Allah’ın emir ve yasaklarına gönülden boyun eğen devlet başkanı, Allah’ın koruması ve yardımı altında yaşar. Allah sevdiği ve dost edindiği kimseleri asla düşmanlarının insafına bırakmaz!
Adaletsizliğin hüküm sürdüğü bir devlet yıkımın eşiğindedir.
Bu dünyadan iyilik yapmadan ayrılanın ruhuna kimse Fâtiha okumaz!
Namuslu, dürüst insan bakır leğene, kötü niyetli kişi de karıncaya benzer. Karınca ne kadar uğraşırsa uğraşsın leğeni delemez.
Karşılıklı sevgiyle birleşen iki kalp, dudakların yardımı olmadan da nasıl iletişim kuracağını bilir.
Acaba cimrilik neden servet armağanıyla dopdoludur da, ruhun soyluluğuna niçin çoğu zaman yoksulluk eşlik eder? Neden yüce gönüllü kimseler özlemlerini nadiren gerçekleştirebilir, tıpkı suladığı doruklarda durmayıp da akan sel gibi?
Ölmek ve geride ölümsüz bir şan brakmak, yaşamaktan ve taş kesilmiş bir kalpteki boş bilgiden daha iyidir.
İyiliklerle canlanan bir kalbi ölüm asla öldüremez!
Kalp ölümsüz olduktan sonra bedenin ölmesinin ne önemi var!
Sevgi ile sabır uzlaşmaz.
Hem zaten aşkın panzehiri, aşkın zehirinin tâ kendisi değil midir?
Ağzından bir söz çıkmadığı sürece o sözün efendisi sensin; ağzından çıkardığın andan itibaren o söz senin efendin olur.
Bana göre, dünyadaki gerçek bilge insan, sadece kendi kusurlarını görmekten
