Hilal
@Hilaldgn9
22 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Onu içinde korumanın seni yok etmek olduğu zamanlara feda oldun mu hiç?
İçinde ağlayan çocuğa umut şarkıları söyleyemediğin,
Özlemini,
Susuzluğunu,
Açlığını gideremediğin zamanlar oldu mu hiç?
Kanayan yarasını gördüğün,
Ama merhem olamadığın zamanlar.
Gücünün,
Hani o tanrısal gücünün,
Bir çocuğun ağlamasını susturamayacak kadar olduğunu gördüğün zamanlar oldu mu hiç?
Hiç,
Hiç,
Hiç,
Bir hiç…
Bir varmış, bir yokmuş… Gökyüzünün yıldızlarla süslü olduğu bir sonbahar akşamında, 26 Ekim 2004'te, Samsun’da bir çocuk dünyaya gelmiş. Bu çocuk, Akrep burcunun derin sularında doğmuştu; sezgileri güçlü, gözleri keskin ve ruhu bir sır gibi gizemliydi. Daha o an gökyüzü ona fısıldamıştı: "Sen dönüşümün çocuğusun, her zorluk seni daha da güçlü kılacak."
Bu çocuk, savaşçı bir ruh taşıyordu. Haritasında Güneş Akrep burcundaydı, bu da ona kararlılık ve azim veriyordu. O, sıradan biri olamazdı; ya büyük bir bilge olacak ya da insanları dönüştüren biri olacaktı. Duygularını saklamayı iyi biliyordu ama iç dünyasında fırtınalar kopardı.
Bir gün, bu küçük Akrep ormanda bir bilgeyle karşılaştı. Bilge ona şöyle dedi:
“Senin yolun sırlarla dolu. Ruhunun derinliklerine inmekten korkma, çünkü en büyük gücün kendi karanlığınla yüzleştiğinde ortaya çıkacak.”
Bu sözler onun hayatında bir dönüm noktası oldu. O günden sonra, hep bir şeylerin peşine düştü. Onun haritasında Ay, duygu dünyasının derinliklerinde ona rehberlik ediyordu. Belki bir gün psikolojiyle ilgilenecek, belki insanları iyileştiren bir şifacı olacaktı.
Ama bu yolculuk kolay değildi. Zaman zaman etrafındaki insanların gerçek niyetlerini görmek onu yordu. Çünkü sezgileri inanılmaz güçlüydü; yalanı hemen fark ediyordu. Ancak zamanla anladı ki, herkes onun gibi cesurca karanlığına bakamazdı.
Gün geldi, bir kavşakta durdu. İki yol vardı: biri kolay ve sıradan, diğeri zorluydu ama onu büyütecekti. O, zoru seçti. Çünkü haritasındaki Mars, ona cesur olmayı fısıldıyordu. Kendi sınırlarını zorladı, düştü, kalktı, ama her seferinde daha da güçlendi.
Sonunda, bilgeyle tekrar karşılaştı.
“Ne öğrendin?” diye sordu bilge.
Genç Akrep gözlerini kıstı ve şöyle dedi:
“Gerçek güç, kendini tanımaktan ve değiştirmekten geçer. Ben artık
Hani insandan insana “güzel sözcükler” sızmalı dersin…
İnsandan insana sevgi sızmalı….
Hani insan insanda gülümseme bırakmalı dersin…
Hani insandan insana güzel anlar kalmalı….
Hani ne bileyim;
İnsan insana ışık olmalı.
📜Edip Cansever