Seni algılayışım aynı ya da ayrı yerlerde oluşumuza göre değişiyor. Yani, sen diye tanıdığım iki kişi var. Benden uzakta olduğunda bile, benim için varsın. Varlığının bu şekli çok-biçimli: Sayısız imgeler, geçişle, anlamlar, bildiğimiz şeyler ve yerlerden oluşmakta, ama her şeyin altını çizen şeyse, her yere yayılmış yokluğun. Sanki sen bir mekana dönüşmüşsün, hatların da ufuk olmuş. İşte o zaman bir ülkede yaşar gibi yaşıyorum içinde. Sen her yerdesin. Fakat bu ülkede asla seninle yüz yüze gelemiyorum.
"Ey müstağni olan Rabbim, sen bu muhtaç kulun bütün günahlarını şefkatle affet."
"Asıl sana sığındım, ümidim sendedir;muhtaç olduğum yerde elimden tut."
Kendi şahsi tecrübelerimden sayesinde gerçek mutluluğun kaynağının içimizde olduğunu ve mutlu olmayı bilen birini mutsuz etmenin başkalarının elinde olmadığını öğrendim.