İlknur Demirhan
@ILKNUR_can_
Anladım ki insan kendine yolcu…
Psikolojik Danışman/Rehber Öğretmen
Üniversite
Bursa, 13 Aralık 1987
203 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Bu kitabı okuduktan sonra tuhaf bir ruh hâlindeyim.
Bir yanım, avazım çıktığı kadar herkese anlatmak istiyor.
Saatlerce konuşmak, tartışmak, satır satır didiklemek…
Kah üzülmek, kah “başka türlü olabilir miydi?” diye çözümler aramak.
Diğer yanım ise bu hikâyeyi üstü kapalı cümlelerle, merak uyandırarak anlatıp
insanları bu yükün altına kendilerinin girmesini sağlamak istiyor.
Öyle deli düşünceler içindeyim.
Çünkü Süper Çocuk, okudum bitti diyeceğim bir kitap olmadı benim icin..
insanın içine işleyen bir hikayeydi.
Süper Çocuk, adına aldanıp “olağanüstü güçler” bekleyenleri daha ilk sayfalarda yanıltıyor.
Burada süper olan kaslar, yetenekler ya da kahramanlıklar değil.
Burada süper olan şey, bir insanın dayanma eşiği.
Bir insan yaşadıklarına dair, ne kadar insan kalmayı becerebilir........
Hikâye, bir gazetecinin Joliet Hapishanesi’nde “Yanık Göz” lakabıyla anılan Jason’la röportaj yapmak istemesiyle başlıyor.
Daha ilk sayfalarda kendimi kitabın dışında değil, sayfaların arasında buldum.
Anlatım öyle bir ilerliyor ki,
Jason’un geçmişi bir hikâye gibi değil;
sahne sahne gözümün önünden akıyor.
“Yanık Göz” lakabı bu yüzden çok sarsıcı.
Bu, sadece fiziksel bir iz değil, zihinde hiç sönmeyen bir yangın gibi duruyor.
Asıl yanık olan beden değil; geçmiş.
Ve o geçmiş, Jason’un peşini hiç bırakmıyor.
Jason’un hayatında, tam da bu geçmişin ağırlığıyla şekillenen bir eşik var:
“Yargıç” ile yaptığı diyaloglar beni bu anlamda ayrıca etkiledi..
Bu bölümde anlatı, fırtınadan önce kısa bir durak veriyor;
okura bir nefes, hatta bir “belki” ihtimali tanıyor gibiydi.
Her şey ölçülü, kontrollü ve yanıltıcı bir sakinlik içinde ilerliyor.
Ve tam da bu yüzden, sonrasında yaşananlar çok daha sert çarpıyor.
İlknur Demirhan
Çok güzel bir yorum olmuş. Emeğinize sağlık. Kitabı anlatış tarzınız ve duygularınız bende merak uyandırdı. Çocukların kederi hep ağır gelir bana, bu yüzden de hep bir mesafe koyarım ağır hissettirecek çocuk hikayeleri ile arama. Ama bu kitabı okumayı düşüneceğim.
Reklam
Herkesin kazanmaya mecbur hissettiği,hüzünlerini saklayıp da mutluluk pozları vermeye çalıştığı böylesi bir dönemde kaybedenlerin hikayesini görünür kılmak istemiş yazar. Belki anlamak için halden ya da pay çıkarmak için kendimize. Acılar ortak çünkü. Kesişiyor ille mutluluklar gibi kederlerin de yolu. Görmeden , bilmeden geçiverdiğimiz her yürek ne çok hikaye barındırır kendine özel. Ne kadar dokunabiliyoruz dokunmamız gereken yüreklere ve ne kadar dokunan var yüreğimize? Öylece teğet geçiyoruz işte. Öylece koşar adım. Oysa mutluluklar paylaştıkça artarken , kederler azalmaz mıydı? İnsan insanın kurdu değil dert ortağı olsa… Anlatsa, anlamaya çalışsa, paylaşsa, sevse, güvenebilse... Keşke hep öyle olsa… Kaybeden tek başına kaldığında derdiyle , hepimiz kaybetmişizdir aslında. Bu kadar kalabalık içinde yapayalnız kalmak. Tek başına taşımak…
Şermin Yaşar akıcı dili ve kısa hikayeleri ile dokunuyor. Vazgeçişler, ortak oluşlar, kaybetmeler, yalnızlıklar, sevmeler, sevgisiz kalmalar, tecrübeler, pişmanlıklar, hayal kırıklıkları … Çok şey var. Özellikle bazı hikayeleri çok etkiledi. Dilini seviyorum, cümlelerini, görebildiklerini okumayı seviyorum. Farkına varmayı, üzerine düşünebilmeyi de tabi.. Yüreğine ve yüreğinden dökülene sağlık Şermin Yaşar. 
Şermin Yaşar 
Tarihi Hoşça Kal Lokantası
Şermin Yaşar Tarihi Hoşça Kal Lokantası
Doğavekitap isimli okura yanıt verildi
İlknur Demirhan
Okudum. Güzel bi hatırlatma oldu bana da ☺️ emeğinize sağlık
İyi ki doğdum !!! Ruhsal ve bedensel ne güzel bir hatun oldum ;)
Evet otuz sekiz ürkütücü gelebilir ama içine girince insan hemen ısınıyor 😉
Ve ben otuz sekizimde de kendimi çok seveceğim.
Kazayaklarımı; " ki kahkahalarımın izi," beyazlayan saçlarımı; "ki her bir telin taşıdığı sevinç hüzün ayrı değerli,"
doğum çatlaklarımı; " ki evlatlarımın bedenimde ki imzaları."
💃
Rengarenk çiçekleri hiç solmayan ruhumu daha da çok seveceğim.
Yeni yaşımla, çiçeklerime aşk ile..
Sevgi ile.. Kitap ile..
Şiir ve şarkı, yağmur ve güneş, deniz ve kum, çimen ve bulut ile... binbir yeni renk ekleyeceğim...
🌸
Ne demiş şair;
Boşver be yaşı başı..
Yüzündeki çizgileri, saçındaki beyazı..
Kaç bahar daha göreceğin meçhul ömründe,
Fazla kurcalama hayatı...
Gül gülebildiğince,
Sev sevebildiğince,
Yaşa yaşabildiğince !!!
Ve ben her sabah aynada gördüğüm güzelliğe aynı cümleyi kurmaya devam edeceğim...
" Ne güzel şeysin sen...
Yaşın hep 19 😉 "
İlknur Demirhan
Ne kadar umut verici duruşunuz, sözleriniz. Umuduna vesile olduklarınız, enerjiniz ve enerji kattıklarınız çok olsun. Her yeni yaşınızı tadıyla yaşayın ve gülümseyerek anın inşallah. Ömrünüz güzellik olsun 🙏
Dünyanın en derin yeri neresidir diye sorsalar sanırım insanın içidir cevabını verirdim. Gülseren ablanın kitaplarında bu cevabım o kadar net bir biçimde açıklanıyor ki anlatamam. Buradaki karakterleri tanıdıkça insanlara daha az sinirlenip daha çok empati kurmaya başladım. Çok çok sinirlendiğim bir durumda bile artık , kim bilir ne derdi var , kim bilir o neler çekti diyebiliyorum içimden ve daha ılımlı yaklaşmaya çalışıyorum insanlara...
Hiç bitmesin isterken , meraktan hemen bitiriverdiğim kitaplar arasında yer alıyor Gülseren ablanın kitapları. Şiddetle tavsiye ederim . . .
İlknur Demirhan
İlk cümle çok hoşuma gitti. Yorumunuza sağlık☺️
İrem Kılıç
, bir kitap okuduPuan vermedi·448 syf.·
14 günde okudu
·2022 5. kitabı
İlknur Demirhan
Vayyy bu kitabı okudun demek. Bi türlü alamadım elime :)
Reklam