Bu hikayenin bir karakteri olsam ki hikayede çok kısa geçiyor. Doktor şükrü efendi olurdum.
Balkan savaşları zamanı ve dönemin İzmirinde yaşayan Anadolu rumlarının hatıralarından bir derleme. Kitabın spoiler'ında belirtildiği gibi tarafsız kaleme alınmış...
- Yaptığınız iyiliği hiç unutmayacağım, dedi. "Manoli Aksiyotis"
- Senin için yapmadım ki... diye cevap verdi. Sizler için yapmadım ki ben bu iyiliği...Kendi vatanım için yaptım! Yurttaşlarımızla askerlerimizin insan dışı bir duruma düşmelerine göz yumacak olursak, ne biçim bir millet oluruz biz? dedi. "Doktor Şükrü Efendi."
Sevmek, Sevinmek, İyi Şeyler Üstüne
Ben sevgiden, sevinçten söz açmak istemez miyim, delice, çılgınca, içim taşa taşa, bir sevinçten söz açmak istemez miyim? Ben sevinçli adamım. Bu dünya böyle olmasa, böyle kara, karanlık olmasa, ben sevinçten taşar coşardım.
Yaradılışım karanlıktan çok aydınlığa, acıdan çok sevince... Ne çare, ne çare ki sevinmek gelmiyor elimden...
Dostluktan söz açmak, ne güzel. Bir dostum var. Sıcacık eli var. Sıcacık, sıcacık... Ben deli olurum, insanlar karanlık karanlık, kuşkulu baktıkça bana... Bütün insanlar kuşkusuz, korkusuz, çıkar düşünmeden, düşmalık geçirmeden içlerinden baksalar birbirlerine... İnsan, ne olur biliyor musunuz, sıcacık bir bahar güneşinin bahtiyarlığında duyar kendisini... Bahar güneşinde bir sevinç içinde gerinir. İnsan bir bahar çiçeği temizliğinde olur.
Yaşar KEMAL
"İnsanın gerçekten mutsuz olmasına imkan var mı? Mutluluğun ne olduğunu bir kere tatmışsam, kederin, elemin ne önemi kalır? Bir ağacın önünden geçen insan nasıl olurda kaptırmaz kendini? Bir insanla konuşurken onu sevmenin verdiği mutlulığu duymamak elde midir? Ah ben söylemesini beceremiyorum. Yoksa adım başı rastladıklarımızın, yolunu şaşırmış insanların bile hayran olunacak ne güzel özellikleri var... bir çocuğa, güneşin doğuşuna, yeşeren otlara, sizi sevenlere çevirin gözlerinizi..."
İşte tam da böyle diyor Dostoyevski'nin budalası Prens Mışkin.
