İyi hissetmiyorum, en çok canımı yakan şey ise, ben bile bu mektupların geleceğini ummuyordum. Belki de çok elzem konular ancak yazmaya gücüm yok. Mektup yazmanın verdiği o buhranlı azap beni öldürüyor. Durmam gerek, tüketmeliyim sözcüklerimi. Lütfen milena, keselim yazmayı...
-Berlin'de yalnızsınız değil mi ?
- Ne gibi?
-Yani... yalnız işte ... kimsesiz... Ruhen yalnız... -Nasıl söyleyeyim... Öyle bir haliniz var ki...
- Anlıyorum, anlıyorum... Tamamen yalnızım... Ama Berlin'de değil... Bütün dünyada yalnızım.. küçüklüğümden beri...
Şu hayatta gerçekten sevdiğim çok az insan var emin ol, hakkında iyi şeyler düşündüklerim de bir o kadar az. Dünyayı ne kadar yakından tanırsam o kadar çok tiksiniyorum.