Withsevdaa
@Itssevda
حَسْبُنَا اللهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ
English Teacher
920 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
“Gözün göremediği değil, insanın görmeyi unuttuğu bir dünyada başlar her şey…”
Bu kitap bir felaket anlatısı değil aslında; bir insanlık aynası. José Saramago, "Körlük"te, sadece gözleri değil, vicdanları da görmeyen bir toplumun içine sürüklüyor bizi. İlk kör olan adamla başlayan salgın, fiziksel bir hastalık gibi anlatılsa da asıl hastalık ruhlarda. İnsanların gözleri kör olmadan önce zaten kalpleri körmüş meğer, bunu fark ediyorsun. Çünkü insan görmek istemediğinde en sağlıklı göz bile kör.
Saramago'nun dili okuru yorar belki, çünkü virgüllerle kesilmiş, kesintisiz bir düşünce akışı gibi yazılmış satırlar. Ama bu yorgunluk, kitaptaki karakterlerin çaresizliğiyle bütünleşiyor. Bir yerden sonra sen de onların körlüğüne ortak oluyorsun. Diyaloglar işaretlenmemiş, konuşmalar belirgin değil; çünkü kör bir dünyada seslerin bile karışması normal değil mi?
Kitaptaki doktorun karısı… O kadında hep insan kalmanın utancını hissediyorsun. Herkes karanlıkta kaybolurken, o görmekten utanır hale geliyor. Asıl yük gözlerinde değil yüreğinde ağırlaşıyor.
Saramago sana bir felaketi anlatmıyor aslında.. O, insanın göz göre göre insanlıktan nasıl uzaklaştığını anlatıyor. Körlük bir hastalık değil, bir tercih burada. Görmeyi reddeden, hissetmeyi unutan, suskunluğu seçen herkes zaten kör değil mi?
Kitabı bitirince içinden şu cümle geçiyor:
“Belki de bir gün hepimiz kör olacağız… Ya da çoktan olduk.”
Saramago bu kitabıyla sana bakmayı değil, görmeyi öğretiyor.
Reklam
Kalbinin kıyısına oturup susanların kitabıdır bu. Bir şey demeyen ama çok şey hissedenlerin...
Cahit Zarifoğlu, bu kitabında bir şairin sadece dizelerle değil, hayatın ta kendisiyle nasıl yazdığını gösteriyor. “Bir Değirmendir Bu Dünya”, sadece bir deneme kitabı değil, kalp kırıklarının dua ettiği bir sığınak, içsel konuşmaların yazıya dökülmüş hâlidir.
Zarifoğlu burada kalemin ucunu dünyaya değil, içe çeviriyor. Bazen bir çocuğun gözünden, bazen bir savaşın gölgesinden, bazen bir mü’minin tevekkülünden yazıyor. Kitap boyunca satırların arasında yürürken, insan yeryüzünde bir yolcu olduğunu yeniden hatırlıyor. Çünkü Zarifoğlu'nun dünyası geçici; bir durak, bir değirmen..
Bu kitap, sıradan okumalara kapalıdır. Yani bir çırpıda okunmaz, hızlıca anlaşılmaz. Çünkü satırları hızla değil, kalbin ritmiyle takip etmen gerekir. Zarifoğlu burada bir öğretmen değildir; o, yanında yürüyen bir yol arkadaşı gibidir. Anlatmaz, hatırlatır. Uyandırmaz, dürter. Bağırmaz, fısıldar. Çünkü onun cümleleri, kalbin iç sesine benzeyen bir eda taşır.
Zarifoğlu, yüzünü doğuya döner. Batı’nın bireyselleştirici, yozlaştırıcı ve ruhsuzlaştıran sistemine karşı durur. Onun için medeniyet sadece beton binalar, bilimsel gelişmeler değil; aynı zamanda ruhu besleyen, ahlâkı koruyan bir yapıdır. Ve bunu ararken Kur’an, sünnet, dua ve sabırdan vazgeçmez..
Kemal Sayar..
Son zamanların en iyi yazarı bana göre..
Kendisinin psikiyatrist hekim ve aynı zamanda yazar olması o kadar güzel bir kombinasyon ki.
Kitap, insan ruhunu o kadar güzel bir şekilde ele almış ki okurken evet hissettigim tam da bu dediğim yer çok oldu.
Kelimelerle beyâna sığmayan şeyleri bu kitapta okumuş olmam bana tarif edilemez bir huzur verdi..
Kitap bana çok iyi gelmekle kalmayıp aynı zamanda çok şey öğretti..
Cahit Zarifoglu..
Zarif adam..Necip Fazıl'ın söylemiyle artist..
Kendimi bildim bileli bana en yakın gelen, benim en çok sevdiğim şair..
Şu ana dek çok kitabını okudum ama 'Yaşamak' kitabının yeri bende çok ayrıdır belki hangi sayfada hangi sözü var şairin onu bile biliyorumdur..
Bana özümü bildiren bana 'ben' olduğumu hatırlatan nadide kitabım benim.
Özellikle kendimi hüzünlü hissedince yanı başı kitabım.. Öyle bir kitap ki anlayamadığım bir şekilde her okuduğumda bana tatlı bir hüzün veriyor. O tatlı hüznü belki mutluluğa değişmem.
İyi ki şairler var ve iyi ki insan ruhunu çok iyi biliyorlar yoksa gönlümüz sıkıştığında kendimizi nerelere atardık bir kitaptan başka..
"Şiir ilaçtır, başucu ilacı.."
Hayırlı Akşamlar..
Hiç sıkılmadan neredeyse hiç ara vermeden bir solukta okuduğum kitaplar listesine giren bir kitap oldu benim için. Ne yazarsam yazayım bana hissettirdiği duyguları, heyecanları anlatamam herhalde.
Rabb'im hayatımızda da bunları en güzel şekilde uygulamayı nasip eder inşaallah.
''Asra yemin ederim ki insan gerçekten ziyan içindedir.''(Asr Suresi)
Kitap bir Müslümanın zamanı en etkili bir biçimde nasıl kullanması gerektiğini o kadar güzel bir şekilde ele almış ki, okuduktan sonra uymamanız imkânsız gibi (en azından kendim için söyleyebilirim bunu). Özellikle verdiği Alimlerin örnekleri ile..
Kendi şahsım için diyorum bir Müslüman olarak kendimden utandım..
Onlar ki bir dakikalarını, bir saliselerini boşa geçirmemek için birçok dünyevi zevkten mahrum kalmışlar..
Peki bize bakınca aynı şeyleri söyleyebilir miyiz?..
Cahit Zarifoğlu 'Bir Değirmendir Bu Dünya' kitabında der ya : 'Televizyon karşısında muhallebi gibi gevşemiş bir müslümanda değil cihad etmek, acaba kalkıp bir farzı ifa edecek kuvvet ve istek kalmış mıdır?.'
Veya sohbetlerimizi ele alacak olursak dedikodusuz, gıybetsiz bir sohbet ne kadar sıkıcı gelir bazımıza öyle değil mi?
Boş konuşmalar ne kadar hoşumuza gider(!)
Kısacası vakitlerimizi boşa heba etmekteyiz
Ki bu da çok tehlikeli bir şeydir. Neticede iki günü bir olan ziyandadır.
Boş zaman büyük bir nimet, elden gitmeden önce kıymetini bilmeliyiz.Yoksa gerçekten büyük bir nedamet duyarız boşa geçen ona zaman için..
Kendi nefsimden başlıyorum işe.Nefsimi hesaba çekme zamanı..
Son olarak şiddetle tavsiye edeceğim bir kitap.Okumanızı umarım en kısa zamanda..
