Faruk ÜNAL
@JoBack
Reklam
Kitap birkaç öyküden oluşuyor. İçerik ve verilmek istenen bir mesaj var mı emin değilim, Zweig'in böyle bir kaygısının olduğunu sanmıyorum... Okurken çok sıkıldım açıkçası, hikayeler kısa ama uzun uzadıya anlatılmış, belki de karakterlerin zayıf(!)lıklarını benimseyebilmemiz için...
Çok basit gelse de hikayeler, yazarın psikolojisini düşününce çok özel olduklarını hissettim. Bazen öyle oldu ki, intiharın arkasındaki hikayeyi saçma buldum... halbuki her intiharın arkasında başka bir hikaye var, hiç kimseye anlamlı gelmeyebilir, gelmeli mi ki?
Hikayelere göre; insanlar değerlerini kaybedince, çabaları sonuç vermeyince, vefalarından zarar görünce yaşamaktan vazgeçiyorlar. Kendini adamak, adı üzerinde... Adanmışlık, sizi sonsuz bir denizi yüzerek geçeceğinize inandırır. Yücelik mi, ahmaklık mı? Asla empatisini yapamadığım için çok sığ hissediyorum.
Kitap başlığı ilgimi çekti ve içindekiler kısmı da zengin duruyordu, her konu için ayrı başlıklar vardı, mimari, yaşam, kıyafet, törenler, inanç gibi.
Ancak okurken farkettim ki bu başlıklar belirli bir akış içinde, bağlam kurularak düzenlenmemiş. Hikaye tarzında öğretici bir kitap bekliyordum. Tercihen böyle olabilir, ancak konular kendi içlerinde de başarılı değildi, paragraf içinde anlatıcı bakış açısı değişiyor ve anlatım kopuyor bazen. Bunun yanı sıra, anlaşılır güzel bir harita, mümkün olan kısımlarda görsel desteklemeler(kıyafet ve mimari örneğin) olmalıydı diye düşünüyorum, tamamen salt yazıdan kim nasıl hayal ederse öyle olsun gibi yazılmış. Açıkçası Wikipedia’dan yapılmış eksik bir ödev gibi hissettim bazen.
En kötüsü de kitabın son sayfalrında görsel için ayrılmış bir yere “Harita buraya gelecek” gibi bir yazı görünce tamamen koptum.
Bu kitabı okumak isteyenlere ancak şöyle tavsiye edebilirim, merak ettiğiniz bir başlık kitapta işlenmişse eğer, o kısıma bakarak giriş seviyesinde faydalanabilirsiniz. Ancak Atina ve tarihiyle ilgili genel bilgi edinmek için daha iyi kaynaklar vardır diye düşünüyorum.
