Mən bəsit bir insanam. Elə siz də. Mən sizdən heç bir şəkildə üstün deyiləm, siz də məndən üstün deyilsiniz. Fərqindəliklərimizlə seçilə bilərik bir-birimizdən, ya da gözlərimizi hələ nə qədər yumulu saxlayacağımızla. Fəqət nəticə etibarilə bir gün hamımız korlaşacağıq və o zaman... O zaman işığı həsrətlə axtaracaq qəlbimiz - korluğun bərabərində gətirdiyi kütlükdən qaynaqlanan iztirablarla qıvranarkən. "Açın gözlərinizi. Nə qədər ki, onları əbədi yummamısınız, ətrafınızdakıları görməyə çalışın." - deyirdi Anthony Doerr, "Görünməyən İşıqlar" əsərində. Mənsə dəyişirəm bu ifadəni. Açın gözlərinizi - deyirəm. Nə qədər ki onların yumula biləcəyinin fərqindəsiniz, nə qədər ki hər şeyi gördüyünüzü sanacaq qədər korlaşmamısınız, açın gözlərinizi. Bəs niyə korlaşma? Niyə məhz "Korlaşma"? Uşaqlığında keçirdiyi xəstəlik nəticəsində müvəqqəti şəkildə kor qalmışkən və o andan etibarən korluq ən böyük qorxusuna çevrilmişkən Canetti özü ilə dünya arasında körpü yaradacaq bir əsərə niyə bu adı verdi? Bu tək söz, bircə kəlmə nə ifadə edir ki? Tibbi kitablar deyir ki, korluq, adətən, görmə orqanında (göz, gözətrafı əzələ və sinirlər) və görmə sinirində baş verən zədələnmələrlə bağlı baş verir. Cüzam, katarakt, şəkərli diabet də korluğa səbəb ola bilirmiş. Hətta britaniyalı alimlər deyir ki, siqaretin tərkibindəki bəzi maddələr də korluğa gətirib çıxara bilərmiş. Buna rəğmən, ayağının altına baxmayıb əlindəki bütün qab-qacağı yerə salan qızı da, anasının fikrincə, əsl kordur. Həmçinin maaşını bildiyi halda atasında ona ad günü üçün maşın hədiyyə edə biləcək potensial görən oğul da, atasının gözündə gözləri açıq olan bir kordan heç də fərqlənmir. Rəfiqəsini ona yalnız və yalnız zərər verən, amma yenə də aşiq olduğunu iddia edən o insan barədə xəbərdar etməyə çalışarkən qarşısında