Kirpi.
@Kirpibey
"Ellerin zamanlarla dolu."
1 Mayıs1 Mayıs İşçi ve Emekçi Bayramı
İnsan ve Toplum
Kirpi.
@Kirpibey
·Ekmeği aldım, bereketli olması için duamı yaptım ve ilk lokmayı ağzıma götürdüm. İşte o zaman pek bildiğim bir koku geldi burnuma. Çiftçilerin, tarım araçlarını kullananların ellerinin kokusuydu bu. Bu ekmek petrol kokuyor, demir kokuyor, saman kokuyor, olgun başak kokuyordu. Evet, eskiden olduğu gibiydi her şey. Lokmamı yutarken gözyaşlarımı tutamadım: "Ekmek ölümsüzdür, iş de ölümsüzdür!" dedim içimden.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Talihsizim ve tarihsizim bu sürüklenen dünya boylamlarında
Takvimlerde yer edinemiyorum, kusur odaklıyım bilirsin.
Ölüme teşneyim, günaha yatkın bilincimle yüzüyorum bölünmüş zaman dilimlerinde
Esintiler ve ezintiler kaldı ruh çıkmazının dar açmazlarında
Ey hüzün tiranı, kaldır gözbebeklerini ve bak yüzüme
Dalından bir baldıran meyvesi kopardım ve sundum kurtuluş bekleyenlere
Bu nasıl bir yüktür ömrüme bıraktığın, bırakıp gittiğin bu ne ağır bir yabancılaşmadır bilirsin.
Saydamlaştı gölgeler ve güller, konamadı acının kuşu hiçbir diken üstüne
Tuzdan yollarda yürüyorum. Tozdan yıllarda yalım kapladı adımlarımı
Derin çatlaklar edindim, dinlemelisin derin sarsıntılarımı
Dinlemelisin duvardaki saatin kalp atışlarını
Kulak vermelisin külden edindiğim yangın hatıralarına
Ve umut ver, bizleri savrulacağımız ve kavrulacağımız yeni yangınlarla müjdele
Bin nedenim ve bir sonucum var. Cevabım ise hiç olmadı öyle tükendim bilirsin.
Beni yorumla tılsımınla, beni anla
Bilirsin, beni anlamak beni yakmaktır. Beni anlatmak yasaktır zamanın zemininde.
Bir hıçkırık bırakmalısın yürek boğumumda düğümlü
Bir kor bırakmalısın hatırı sayılır
Bir yazı bırakmalısın söz döküntülerinle
Bilirsin yürek yazıyla konuşur.
Bilirsin, nasıl yaşanır böyle,
Nasıl ölünür, bilirsin."
Kirpi.
Kirpi.Bu şehir çekip gidenlerle dolu.
Kül olmuş hüzünleri çiçek misali toplayanlarla dolu yollar
Ve yüzyıllardır yollar içimde
Yıllardır gidiyorum, yıllardır taşlıyorum içimin şeytanını.
Bir dünya dolusu hayal kırıklığı
Ve bin insan dolusu hayat kırıklığıyla ayrılıyorum bu toz duman cehennemden.
Bulacağım elbet yine bir hüzün açmazı
Olur olmaz güzlerin ortasında.
Ürperişle silkelenip çöllere gömüyorum yağmur bulutlarımı.
Kabına sığmayan yılları yürek haznemde eritiyorum.
Dilimin ucunda kayıp giden ağlamaklı zamanlar bırakıyorum.
Coşkularım, çocukluklarım, gökyüzünde vurulup öksüz kalan yazgılarımla size ıssız bir selam bırakıyorum.
Bir yudum yangına hasretim, bir yudum yazgıya hasretim
Yangından kurtulan yeni yangınlarıma hasretim
Bir selam yok mudur üşüşüp duran Kaygı-ötesi'nden
Kaybedildi sesim, kaybedildi sessizliğim
"Çok geç" diyorum. Çok geç...
Yangın sürdü. Ömrüm soğudu.
Kirpi.
Kirpi.Bu şahdamarımızda gezen sevgisizlik
Ve alınyazımızda gezen intihar namussuzu
Hatırımızda kalan ölüm yüklü bir bulut ve yalım yüklü doğrular çığlıkla kovalıyor hülyaları
Yayan gezen bir gölge gibisin yavan bir düzlükte.
Bir hesapsızlık sürüp gidiyor ömür deltalarında
Saydın bir bir, savdın bir bir açılmaz bildiğin talih kapılarını
Sonu gelmez gençliğin, bugünden tükenen yarınların
Birikti kumbaranda çürümüş yaprakların
Hazırla kendini diyorsun, daha kallavi bir hüzne
Ve daha arınmış bir yalnızlığa hazırla.
Saydamlaştı iç yüzün, saklayamaz oldun iç yüzlerini ömrünün
Kalbinin çeperleri yosunlu, yazgının lekeleri su yüzünde
Yüzler ve yüzsüzlükler iç içe, başlangıç ve bitişler iç içe diyorsun.
Ayırt edilemez yoksunluk, hesap edilemez bir durgunluk sardı umutlarını
Fazlası ağır, fazlası ağır bu terazinin kefesine.
Kendini tanımla, kendini yık ve kendi yangınını inşa et.
Kurtul ödünç alınmış çöküşlerden
Aşıldı sandığın o geçmiş rüzgarlar aşındırdı küçük dağlarını
Yandın ve yanıldın, söndün ve sömürüldün mutluluk dediğin kâbushane hatıralarda
Fırtınayı yükledin her soluğuna, açmazları yükledin her kaçış yoluna
Mutlu ol, yaşama pek yakınsın, çiğnenmiş ve kemirilmiş bir yaşama pek yakın.
Bir boşluk, bir boşluğu doğuruyor diyorsun,
bir boşluk, bir boşluğun sancısını çekiyor.
Olduğu gibi kalmalı diyorsun. Bir yazı ne seni kurtarır, ne beni...
Olduğu gibi bırakmalı kalemi yaşamın üstünde.
Muhakkak yoruldum.
Bu son sıkımlık canımdır
İçimde sır değildir açmazlarım
Çıkmaz yollarım âyandır
Muhakkak yanıldım.
Çekip gidiyorum, yüzüme değip geçen rüzgârları ve sır-düğüm açmazları toplayıp
Gidiyorum, farkında değilim yüz çevirdiğim duru yalnızlığın
Farkında değilim nicelerinin
Daha nicelerinin iç yüzlerinin
Bulandı gölgeler ve bunaldı kör umutlarım Biliyorum, kırıntılara tutunuyorum.
Biliyorum, derinleşip duruyor kuytularım.
Muhakkak anladım.
En çok yalnızı anladım bu yüzden yalnız olamadım.
Hatırları soğuyan kahvelerde bıraktım gidiyorum.
Dağarcığımda kaldı bir ukte sözüm,
Darağacında kalan binbir hatır'la gidiyorum.
Kirpi.
Kirpi.