kitap.ve.deniz
@Kitapvedeniz
Eğer dünyaya meydan okumak istiyorsan çocuk sahibi olmayacaksın.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yaban Koyununun Izindeİnsan
Sanki doğduğumdan beri yalnızmışım, şimdiye dek hep yalnızmışım ve yoluma hep yalnız devam edecekmişim gibiydi.
Zülfü Livaneli’nin Balıkçı ve Oğlu romanını Ege denizinin kenarında bir oturuşta okudum.
Kenarında huzur bulduğum bu masmavi Ege suları, sadece son bir kaç yılda acaba kaç canın mezarı oldu, kaç ailenin umudu bu sularda son buldu? Acaba kaç şerefsiz insan müsveddesi bu insanlara özgür bir hayat vaadiyle son paralarını da alıp çoluk çocuk demeden onları bu sularda ölüme terk etti.
Zülfü Livaneli, toplumsal konulara duyarlılığı ile meşhur üstat.
Bu sefer de bir Ege köyünce yaşayan balıkçı bir ailenin dramı üzerinden göçmen sorununu ele alıyor.
Eserin toplumsal boyutu ile ilgili (göçmen sorunu, balık çiftlikleri ve kıyılarımıza saldıran rantçıların yarattığı kıyım, vs) söyleyecek sözüm yok, bir Livaneli klasiği. Ancak edebi anlamda üzülerek belirteceğim ki maalesef damarı bulamadı. Zülfü Livaneli’nin bütün kitaplarını okumuş bir müptelası olarak, bu kitap ennn sevdiklerim arasına giremedi. Edebi kurguyu toplumsal konularla beslemekten ziyade, toplumsal bir soruna edebi bir kurgu oluşturulmuş gibi bir izlenim oluşturdu. Ege insanının orijinalliğini yeterince veremedi (ki bence Ege şivesiyle beslenmiş diyaloglar bu kitaba çok yakışırdı) Uzun bir ara vermişti üstat, belki de bu sebeple beklentimiz çok yüksek kaldı.
Her ne kadar enler arasına giremese de, harika bir denizin kenarında çok güzel yarenlik etti bir günüme Balıkçı ve oğlu
Cesur Yeni DünyaDistopya
Annelik- babalığın olmadığı ve üremenin yapay döllenme ile gerçekleştiği,
Din ve ahlak kurallarının olmadığı,
İnsanların Gama, Delta, Alfa gibi sınıflara ayrıldığı,
Kaderin önceden belli olduğu,
Aşkın ve sevginin olmadığı,
Yapılması ve yapılmaması gereken hareketlerin uykuda öğretildiği
Bir dünya düşünün.
Bu dünyada kitap okumak ve bitkileri sevmek hoş karşılanmıyor.
Soma denen ilaçlarla düşünme eylemi yavaşlatılıyor, ortadan kaldırılıyor.
Nasıl? Dehşet verici değil mi...
İşte böyle bir dünya Aldoux Huxley’in Cesur Yeni Dünya’sı. 1932 yılında Fordizme tepki olarak dizayn edilmiş bu dünyanın üzerinden 80 yıl geçmiş. Gelinen nokta Huxley’in Distopyası. Bence romanı okurken bu kadar zorlanmamın en temel sebebi bu.
Özellikle psikolojik olarak sağlam durduğunuz ve sabrınızın bol olduğu bir dönemde okumanızı, ama mutlaka bir gün okumanızı tavsiye ederim dostlarım.
İki kısa alıntı bırakıp, kendi distopyama geri dönme zamanı:
“Eğer farklıysan, yalnızlığa mahkûm oluyorsun. Yalnız olana acımasız davranıyorlar.”
"Başlamak için en uygun zamanı beklersen hiç başlamayabilirsin; şimdi başla, şu anda bulunduğun yerden, elindekilerle başla."