kitap.ve.deniz
@Kitapvedeniz
Yolda olmak, rutinlerinden sıyrılıp başka hayatlara misafir olmak insanı çoğaltır. Uzun yılları yollarda ve yolculuklarda geçirmiş bir insan olarak, en keyifli öğrenmelerim yollarda gerçekleşti... Yolculuk hali güzel bir kafa, bence böyle.
Ancak bu kez #pascalemercier ile işler güçler pek yolunda gitmedi. Özelikle din felsefesi ile ilgili bölümler, uzuuuun betimlemeler, neye hizmet ettiğini hiç anlamadığım karakterler ve dağınık bir anlatıcı. Gregorious ismindeki antik dinler öğretmeni anlatıcımız tanımadığı bir doktor ve yazarın izini sürmek için yollara düşüyor ve okuru hem bu yolculuğa hem de kendi içsel yolculuğuna yoldaş ediyor. Ben bunaldım.
Bu kitapla ilgili kişisel görüşüm bu yönde olmakla beraber, çok beğenen zevkine güvendiğim referanslar var. Bu sebeple ben denizi dinlemeyiniz, bir şans veriniz dostlar...
#ömüriklimdemir ile nihayet tanıştım. #muhtelifevhamlarkitabı on öyküden oluşan samimi bir öykü dosyası...
Muallaktayım. Çok emek verilmiş ve üzerine ciddi mesai harcanmış bir dosya var önümde, belli. Ancak kurgular biraz arabesk, mi desem, belki de zorlama...ya da tarz olarak daha minimal zevkleri olan benim gibi okura mı hitap etmiyor?
İlk işim #kumtefrikalari ni okumak olacak. Yazarın roman türünde daha başarılı olacağını düşünüyorum. Çünkü öyküler aşırı dolu. O kadar çok olay var ki, bu kalabalık olayları yakalamak için durumun üzerinden pata küte atlayarak geçiyor okur mecburen.
Ha bir de...
Son zamanlarda okuduğum çağdaş edebiyat örneklerinde karakterlerin ağzı neden bu kadar bozuldu?
Edebiyatta su seksist küfürleri bırakın artık yahu!
Küfürünüz neye hizmet ediyor bir bakın. Hatta bir adım öteye gidin, cinsellik eyleminin erkeğin kadına yaptığı bir eylem olmadığını, işteştik eki ile kullanılması gerektiğini, algılamaya çalışın. Kullandığınız küfürün linguistik kökenine inin... Seksist küfür eksik kalıversin sanatınızdan... Çağdaş edebiyat güzel eyvallah da...nezaket de edebiyata çok yakışıyor...
Bunlar benim düşüncelerim...
Kitapla Kalın
MurakamiJapon Edebiyatı
6/10
İmkansızın Şarkısı, 1960ların sonlarında geçen bir içsel yolculuk hikayesi...Yirmili yaşlarının başındaki kahramanımız Vatanabe nin kadınlar arasında bir yaprak gibi savrulmasını konu alıyor. İlk olarak en yakın arkadaşı Kizuki’ nin ölümü ve onun Naoko isimli sevgilisi ile olan yakınlaşması. Naoko’nun ruhsal bunalımı ve rehabilitasyon süreci. Sonrasında sınıf arkadaşı Midori ile yakınlaşması. Naoko’ nun temsil ettiği ölüm ve yokluğa karşı Midori’ nin temsil ettiği hayat ve canlılık arasındaki gitgelleri...Naoko’nun rehabilitasyon merkezindeki arkadaşı Reiko’nun hikayesi..
Kitabın dili son derece sade ve akıcı. Her satıra bir amaçsızlık ve hiçlik duygusu hakim. Hayat, ölüm, veda, seçim, intihar, dostluk, aşk, erotizm (bence biraz aşırı), vicdan, bağlılık ve bolca müzik... o kadar çok duygu sığmış ki 350 sayfaya. Ancak benim için Murakami’nin en iyi beş kitabı arasında yer almıyor.
Bu arada kitabın ilk çevirisi Fransızca’dan Türkçe’ye...Yeni satın alacak dostlara, Japonca aslından olan Hüseyin Can Erkin çevirisini öneriyorum.
ALINTILARIM
Ne olursa olsun, umurumda bile değildi zaten. Tek istediğim, bilinmedik bir kentte uykuya dalmaktı.
Biz ne dersek diyelim, insanlar inanmak istediklerine inanacaklardı.
Beni kırmadın hiç. Ben kendimi kırdım.
– Yalnızlığı sever misin? diye sordu bana, çenesini ellerine dayamış.
– Yalnızlığı kimse sevmez, bilirsin. Ne var ki ben, arkadaş edinmek için çaba harcamam. Çünkü ne olursa olsun, hayal kırıklığı gelir arkasından...
İnsan sıfırdan başlayınca, öğrenecek çok şey oluyor.
Sıfırdan başlayanlara,
Sevgilerle