Fatma Biçici
@Kontest
Bir incelik gösterin, incinmesin yüreğim...
ÖlümŞiir
Gel anla ve yaşa doğrusal hüznü
Acılar güvence ölümsüzlüğe
Senden her kaçtıkça sana yaklaştım
Göç nasibim özlem kanımdır benim
Bu tenha dünyanın ürküntüsünü
Ekledim gövdeme bir parça gibi
Bir sözdür susuşun bir ince fikir
Bin yorum getirir aklıma birden
Gövdemi kurşunlar sererse yere
Kırgın bakışların değdi bilirim
Ve ölüm konuğum olduğu zaman
Duyduğun vicdanın ayak sesidir...
Akif İnan
Akif İnan
Sadece beğenmeyin okuyun, anlayın.1000Kitap
Eskiden çöp kutuları olmazdı mahalle aralarında. Mahalleli sözleşmiş gibi belli noktalar belirler oraya dökerdi çöplerini. Kokudan ve miktardan durulmayacak hale gelince de ilk rahatsız olan çöpü yakardı.
Ben de öyle bir mahallede büyüdüm.
Evlerin tüm gereksizlerinin ve gözden çıkmışlarının ortak noktalarda yok edildiği, yanan plastiklerin isinin perdelerimize sindiği küçük bir mahalleydi…
Hele mevsim yaz ise, uzaklardan burnunuza ya yanmış bir tarla ya içi yanmış bir düğün şarkıcısının ciğer kokusu gelirdi mutlaka.
“Oğlun kızın olsun hele unutursun mihribanım…” sitemlerinin bir yaz akşamı karıştığı cırcır böceklerinin sesinden, ciğer çığlıkları ayırt edilmeye çalışılırdı.
"Unutursun” derken her bir namesinde “keşke unutmasan” umudunu da taşıyan nahif duyguların insanları ile büyüdük biz.
İnsanın çok üzülmeyi “ciğeri yanmak” olarak tarif etmesi ayrı enteresandı, duyguların merkezi olan kalbin değil de ciğerin bu işe dahil edilmesi ayrı enteresandı aslında.
Çöplerimizden bile aylar sonra ateşe verince kurtulurduk biz, bir vazgeçiş seremonisi gibi….
Sonra bizlere bir şeyler oldu, hayatımıza yeni terimler girdi.
"o kaybeder abi!"
"ya sen neden tahammül ediyorsun ki? bas engeli geç!"
"sana bilmem ne mi yok!"
Artık insanlara çöp muamelesi yaptığımız, bir insanı yani bir canı yani üzülen sevinen küsen bir kalbe pislik muamelesi yaptığımız tuhaf zamanlar bunlar.
Kimsenin gözümüzde değeri yok artık, yerine yenisini koyduğumuz müddetçe.
Kimse ardından ağlanacak kadar kıymetli değil artık, güldürecek alternatifi var ise.
Hayatımıza tek tık ile aldığımız insanları tek tık ile çıkarıyor oluşumuzun adını “temizlemek” koyduğumuz, kendinden kirli eylemlerin baş aktörleriyiz.
“Yüzünü bile görmek istemiyorum
Yoluma çıkmasan iyi edersin
Sözlerim sana ağır mı geldi
Kalbini mi kırdım
Coğrafya kaderdir;Edebiyat
"Kabil'de kız doğmakla Oslo'da kız doğmak aynı anlamı taşımıyor, kadınlık aynı biçimde yaşanmıyor, ne de kimliğin başka hiçbir öğesi.."
