Bir zamanlar çocuk olduğumuzu unuttuğumuz gibi çocukluğun neye benzediğini de hatırlamıyoruz değil mi ?Çocukken ne çok şeyi düşünüp anlayabildiğimizi unutuyoruz.Biraz büyür büyümez etrafımızdaki çocukları dertsiz tasasız mahlukatlar sanmaya başlıyoruz.Onlara dünyanın gamından uzak, aptal, mutlu, minicik şeylermiş gibi davranıyoruz.Oysa dönüp bakmaya gücün yeterse kendi çocukluğunu bir hatırlasana.Ömrümüzün en kırılgan , en zor günlerini orada geçirmedik mi? Sevmeyi daha iyi bilmez miydik çocukken? Sevdiğimiz uğruna başka mutluluklardan vazgeçmeyi , sessiz bedeller ödemeyi … Bir çocuk herşeyi bilir ama en çok incinmeyi …