Kumsal Bal
@KumsalYB
Sadece okuma arşivi oluşturmak için burdayım, mesajlara dönüş yapmıyorum!
61 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Dürtme içimdeki narı/ üstümde beyaz gömlek varDuygu ve Düşünce
142 sayfalık bir kitap olduğu için hemen okurum diyerek elime aldığım 10 günde bitirdiğim bir kitap oldu. Bunun sebeblerinden biri tam anlayabilmek için bazı bölümleri iki kez okumam, kendime sorular sormam, en önemli sebep ise tetiklenmem. Çocukluğumu düşünmek hissetmek beni çok bunalttı. Oralarda çok gezinmek istemedim. Kitabı 5 gün hiç elime alamadım.
"Sebepsiz öfke" hissimi hiç sevmiyordum ve o durumu anlayıp aşmamda "Bilinçaltımızdan Gelen Ebeveyn" kitabı çok işime yaramıştı. Bu kitapta oralarda biraz dolandı ve ben bu süreçlerde hafif düzey depresif duygularla unutkanlıklar yaşadım.
Kitabın son bölümünde ise Alice Miller hafifçe eğildi ve omuzuma dokunarak dedi ki:
Yıllarca kendi çocukluk öykümün üzerindeki örtüyü tümüyle kaldırabilmenin yollarını aradım ve sonraları bunun ulaşılması olanaksız bir hedef olduğunu kavradım. Bu "her şeyi çözme" saplantısından vazgeçtikten sonra, önümde yepyeni yollar açıldığını ve yeni perspektiflerin belirdiğini gördüm.
Peki dedim haklısın, üstüme bir karabasan gibi çullanan belirsizlikleri dürten kitaplara mola.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap mı Film mi?Duygu ve Düşünce
Önce kitabı okumuş sonra filmi izlemiş biri olarak cevabım: kitap.
Filmin birçok bölümünü "x1.5" hızda izledim. Neden-sonuç kısımları olmayan yaşanan her şeyin birer cümle ile olay olarak geçmesi beni içine çekmedi. Agnesin hamileliğinin üvey annesi tarafından anlaşılma şekli kitapta beni şaşırtan farklı bir detay olmuştu, filmde ise çamaşırcıların yanından yürüyüp eve gitti kitabı okumamış biri bu sahneyi anlamlandıramaz ki. Kitapta yer tutan birçok şeye etki eden karakterler (Hamnetin dedesi...) filmde yok gibiydiler.
Film de kitaptan daha güçlü olmasına özen gösterilmiş olan bölümse Hamlet oyunu performansıyla yasın Agnes ve Hamnet'in babası tarafından yaşanma şeklinin farklılığı hissine yoğunlaşmış olmasıydı.
Kitabı okuduğum için "Shakespeare" diyemedim ;)
KaraDuygu ve Düşünce
Daha önce severek Orhan Pamuk kitapları okumuş biri olarak itiraf etmeliyim ki kitabın en kolay okuduğum bölümü "Sonsöz" dü.
"Yetenek denen şeyden daha çok güvendiğim inatçılık ve sabrıma rağmen bazan kitabın hiçbir yere gitmediğini, yazdığım bütün o sayfaların ne beni ne okuyucuyu kitabın kendi karmaşıklığından başka hiçbir yere götürmediğini korkuyla hisseder, derin bir maneviyat bozukluğuna kapılırdım. Yazdıkça Kara Kitap bana derin bir kişisel amaç ve anlam arayışıyla yüzeysel bir amaçsızlık, büyük bir şey yazma isteğiyle muğlaklık ve belirsizlik arasında gidip geliyormuşum gibi gözükürdü. (sayfa 471)"
Son sözdeki bu cümlelerden ve devamındaki hikayeden de anladım ki yazılırken yazara hissettirdiklerini ve kasvetini okurken bana da yaşatmış. Kitap yazarını sürüklediği kuyuya beni de soktu, yordu ve her gün şu kadar okuyacağım inadıyla bitirince sonsözle birlikte aslında kitabın bana da kara olduğunu anladım. Yazarın yazarken gösterdiği inatçılık ve sabrı okurken de göstermek gerekiyor. Sonsöz den bir eleştiriyle bitireyim:
"Bunlardan birinde sivri dilli bir İngiliz eleştirmen böyle sıkıcı bir kitabı yalnızca Fransızların sevip okuyabileceğini ve İsveçlilerin de ünlü ödüllerin vereceklerini yazmıştı, alaycılıkla. Bu kehanet de on iki yıl sonra ķitabın ruhuna uygun bir şekilde doğru çıktı. Kırka yakın dile çevrilen Kara Kitap en çok Fransa'da sevildi ve Nobel jürisi başkanı da en çok bu romanımdan etkilendiklerini 2006 yılında ödülü duyurduktan hemen sonra açıkladı."
Yazar eserindeki o kara duyguyu tüm dünyaya hissettirmiş.
Hep merak ettiğim bir kitaptı. "Dili cezbetmezse kendimi zorlayarak okuyabilir miyim?" düşüncesiyle okumayı ertelemiştim. Akıcı, anlaşılır, dili yormayan bir kitaptı.
Anne- baba olmak veya çocuklarla çalışılan her meslekte karşıdaki bireyin de onur yönünden bir yetişkinle eşit olduğunu unutmamak gerekir. Yetişkin - çocuk ilişkisinde aslında hep çocuklar affedicidir, başka türlüsünü bilmedikleri için her muameleyi normal karşılayabilirler fakat yaşadıkları beden hafızalarında kalacak olanlarla yaşamaya devam edecektir.
Çocuk büyüdüğünde yaşadıklarının normal olmadığını farkettiğinde affetmemek onu daha çok iyileştirebilir diyor Alice Miller.
Affetmek zorunda değilsiniz!
Beden Asla Yalan Söylemez 
Alice Miller
Beden Asla Yalan Söylemez Alice Miller
Ayşegül Çoruhlu sosyal medyada önüme çıksa da anlayarak dinleyemediğimi farkederek yazdıklarını okumak istedim. Benim açımdan biyolojik öz sevgime katkı sağlayan, akıcı ve öğretici bir kitaptı. Okuduklarımın etkisinde beslenmemi daha doğru düzenlediğim bir yola girdim. Sayfaları arada bir karıştırıp o yoldan çıkmamak umuduyla iyi ki okumuşum diyorum.
