Galat-ı rüyetİnsan ve Duygular
Yani insanı hep yarım görüyoruz. Ya onu seviyoruz, birinci realitesi içinde; ya nefret ediyoruz ondan, ikinci realitesi içinde. Fakat nefretimiz esas. Çünkü onun birinci realitesini kendi hayalimiz sanıyoruz ve aşkta hayal kırıklığını uğrayınca, bunun, hakikatte, ikinci realiteye çarpan birincinin kırıklığı olduğunu anlamıyoruz.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Delikanlı, bu aşk hikayesi için, yedi ay kadar önce "bitti" demişti. Öyle sanıyordu o. Değilmiş ama... Meğer yedi aydır bitirmenin yollarını -deli gibi- arar dururmuş.. ve işte bulmuş: tabanca!
"Bana mutlu insanı anlat deseler, hiç duraksamadan şöyle derim: Gençlik çağını pişmanlık duymadan hatırlayan insan mutludur."
