Doğanın düzeninde kendimize birinci sırayı ayırmışız. Homo sapiens'i varoluşun merkezine oturtmamız, birkaç yüzyıl öncesine kadar dünyayı her şeyin merkezine yerleştirmemiz kadar gülünç. Yadsınamaz fizik gerçeklerine dayanarak fiilen Kopernik devrimini yaptık. Ama aradan geçen 500 yıl içinde bu gelişmeye tekabül edecek psikolojik devrimi yapamadık. Dünya görüşümüzle bildiğimiz olgular arasında hâlâ büyük tutarsızlıklar var. Dünya'nın evrenin merkezi olmadığını artık biliyoruz, ama psikolojik olarak kendimizi evrenin merkezine koymakta hâlâ direniyoruz.
Çölde bir kuyuya mı bırakayım ellerimi
Geceye otağ mı kurayım buzullar ortasında
Ne yapayım bilmiyorum ey acılar bedesteni
Biraz ateş ve hüzün
Biraz köpük ve leylak
Gözlerin çağırıyor beni