Onlar gitti, iki ülke arasında kardeşlikler, dostluklar kaldı. Bizim büyük şairlerimizden Kobayaşi İssa öyle demişti:
“Ama ne zaman
Ne zaman okyanusu görsem
Ah anacığım, ah!”
OKİ: Ben bir Japon köylüsü. Onlar gitti. Bambular, kirazlar, krizantemler, sakaki ağaçları yeniden çiçek açtı. Bizim büyük şairlerimizden biri öyle demişti:
“Ruhlara kurulan sofra
Ortadan kaldırıldı mı
Oda gene aynı oda.”
TAKİMOTO: Ben bir Japon denizcisi. Ertuğrul gemisi kumandanını, Türk denizcilerini dostlukla, sevgiyle karşılayan imparatorumuz Meici de şairdi, bir şiirinde şöyle demişti:
“Yanına oturduğum mangalın
Küle gömülüydü közleri.
Birden buz kestim hatırlayınca
Yağan karlar altına gömülmüşleri.”
Gençlik... Gelip geçti... bir günlük süstü
Nefsim doymamaktan dünyaya küstü.
Eser darmadağın, emek yüzüstü
Toplayın eşyamı, işim acele!
Necip Fazıl Kısakürek