Kaybedilmeyen bir oyunla çocukları hayata hazırlıyoruz ve bu çocuklar pamuklar içerisinde büyütülüyor. Ciddi bir ebeveyn sorunu var bu çağda. Çocuklar hiç kaybetmiyor, hiç yokluk çekmiyor, hiç sıkıntı çekmiyor, hiç hayır kelimesini duymuyor. Sonra ne oluyor peki "Ya çalıştığım yerde çok mutsuzum, bir türlü motive olamıyorum, sadakatim hiç yok vs." Neden peki? Çünkü tatmin olamıyoruz. Gerçekler bizi artık tatmin etmiyor, o kadar yapay bir dünya da büyüyoruz ki gerçekler ile karşılaşınca şoka giriyoruz. Birisi bize "bak yanlış yapıyorsun, bu olmamış, git bunu bir daha yap" dediğinde adeta depresyona giriyoruz. Bu terminolojiyi değiştirmemiz gerekiyor, aksi takdirde sonumuz vahim...