MadesaM
@Madesam
Yazamamak nedir bilir misin oksijen kalemken ?
Sen gönlünce yaşa hayatı seyrediyorum kalemden,
Son satırlar bize kolaydır ben kalemim,kalem ben.
İstediği hiç bişey olmadığı için bu adam böyle kalender,
Üzgünüm..Ben iyice ben olmaktan çıktım artık.
Bu nasıl bir "AŞK" ! Bu nasıl bir acı , her satırında kendimi yerine koydum ve sen "GOETHE" ! Bu nasıl bir tasvir... Çok duygulandım son sayfaları okurken sanki ben yaşıyormuşum da bu acıları birazdan o mektupları yazarken kafama sıkacakmışım gibi hissettim , olağanüstü bir anlatım ve olağanüstü bir akıcılık vakit olsa bu kadar ara vermezdim , şu an bir daha okuyabilir miyim ? -Zannetmiyorum ... :(
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,2bin okunma
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İmrenerek okuduğum ve ACZ'i her satırında aldığım bir kitaptır.Cahit Zarifoğlu’na ait hangi metin olursa olsun, O'nun dünyasına, bir iklime geçer gibi girersiniz. Yeni bir iklime girmenin ne gibi etkileri oluyorsa, nasıl değiştiriyorsa insanı öylece değişirsiniz. Ben de çok değiştim sayesinde...Kaç kere okudum bilmiyorum ama her okuyuşumda şunu da demiş olabilir demekten hiç sıkılmadım ... Kesinlikle şiir severler için biçilmiş kaftan ve okunulmalı ... İyi okumalar :)
James Dashner ve inanılmaz kurguları...
Kitap ve film mükemmel bir hayat özeti gerçekten.İnsan özgürlüğünü kazanmak için her türlü zorluğa katlanmalı.Ancak bu hayat labirentinin sonuna bıraktığınız eserler sizi kalıcı kılar.James Dashner bıraktığı bu izlerle gerçekten yapılan manalı isyanların iyi olduğunu bize kanıtlamış.Sadece okutmakla kalmayıp ; yazar bu harika kitabını resmen su gibi içirmiş okuyuculara...
Kitaptan sonra filmini de izlemenizi şiddetle tavsiye ediyorum ; unutmayalım her isyan olmasa da kitapta yapılan "İsyan iyidir" ...
Şubat 2015’te Metis’in okurlarla buluşturduğu “Sessizin Payı”, Nurdan Gürbilek’in kendisine has dikkatiyle mağdurun pozisyonunu irdelediği son kitabı. Suç ve Ceza adlı ilk bölümde, Dostoyevski’nin başyapıtından, Klaus Barbie ve Kenan Evren’e uzanan yelpazede sessizin yol açtığı, sonrasında katlandığı bir refleks olarak “suç” kavramını ele alan Gürbilek, Suç ve Ceza’nın, suçunu cezasından ayırıyor. Romanın üzerindeki kriminal bakışı, edebi anlamından sıyırarak sosyolojik, daha önemlisi psikolojik altyapısıyla öne çıkarırken, hukukun kapsamı ve pratiği üzerine yapılan yıkıcı tartışmalara açık yüreklilikle katılıyor. Bu bağlamda Raskolnikov’a değil, onun esin kaynaklarına ve yaratıldığı şartlara yönelen Gürbilek, bu başyapıtı, bir anlamda bir “kopuş stratejisi” (bu kavram kitabın içerisinde detaylı ve açık seçik anlatılıyor) olarak kullanıyor. O stratejinin bir sonucu olarak Kenan Evren’i doğuran mekanizmayı da hâkim karşısına oturtuyor. Evren’in kendi suçunu bir kopuş stratejisine çevirdiğini varsayarak, bir anlamda fahri avukatlığını üstlenerek ona şunları söyletiyor: ”Evet suç işledim, beni mahkûm edin, ama madem öyle, gücünü 12 Eylül’ün getirdiği yasalara, 12 Eylül’ün sağladığı “ekonomik istikrar”a, 12 Eylül’ün kurduğu piyasa ekonomisine borçlu olanları da mahkûm edin. Roboski’ye bomba yağdıranları da yargılayın. Onlarınki olağanüstü hal de benimki değil mi?”
Sessizin ağzının payını veren sistemi Suç ve Ceza üzerinden sorgulamaya başlayan Gürbilek, “Tolstoy’un Vicdanı” adlı bölümde, edebiyatın atıflarıyla gerçeğin sarsıcılığı arasında yuvalanan “riya”ya değiniyor. Tolstoy’un, eserlerindeki onca acıdan kendisini muaf tutmuş olabileceğini, yazarın kendi itiraf ve eylemlerine dayandırarak anlattığı bölümde, sözün sahibinin hangi şartlar altında sözü söylemeye muktedir
Günlerdir, sosyal medyayı meşgul eden bir fenomenden bahsedeceğim. İyisiyle kötüsüyle bir Kötü Çocuk eleştirisi olacağına inanıyorum. Çünkü herkesin dilinden düşürmediği, kiminin yücelttiği kiminin yerdiği bir kitap olmuş vaziyette...
Eleştiri yapmadan önce yazarın zihnindeki özümsemek gerekir. Onun aklıyla özdeşleşmek gerekir. Hatta tam bu nokta çok sevdiğim bir sözü sizlerle paylaşmak isterim.
“Takdire değer okur kendisini okuduğu kitaptaki erkek ya da kadınla değil, o kitabı yaratan, kurgulayan akılla özdeşleştirir.”
