Minicik çocuk ellerimi avucunun içine hapsettiğinde, yüreğim yüreğinde eriyordu babacığım. Parmaklarım büyüdü diye mi tutmuyorsun artık ellerimi ?
Keşke hep küçük kalsalardı...
Ne oldu da ayrıldı ellerimiz baba? Hiç bir zaman soramadım bunu sana. Sormak istediğimde fırsat olmadı, fırsat olduğunda cesaretim...
"kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla aklından çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, " bu böyle olmayabilirdi!" Düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazırdır."