"... yalnızca 1 tanesi ilgimi çekti: Kolu kopmuştu bunun, ama umutluydu; aynı serüvenlerin atalarından birinin de başından geçtiğini sonra kurtulup kopmayan koluyla Bir şövalye romanı yazdığını kendisinin de aynı şeyi yapmak için kurtulacağına inandığını söylüyordu. Sonraları yaşamak için hikayeler uydurduğum yıllarda hikayeler uydurmak için yaşamayı düşünen bu adamı hatırladım."
Kolu kopmuş olan adamın kim olduğunu anlamadığım için zorbalandım.. Bir an önce kitabi bitirmeliyim.
Aptal oldukları için başlarının üstünde gezinen yıldızlara bakıp düşünmüyorlardı, aptal oldukları için öğrenecekleri şeyin önce neye yarayacağını soruyorlardı, aptal oldukları için ayrıntılara değil özetlere meraklıydılar, aptal oldukları için birbirlerine benziyorlardı.