Mayalena
@Mayalena
Şu anda okuduğu kitaplar
Kişiyi en çok öfkelendiren ilişkiler en yakınındakilerdir. İşyerinde çalışanlarla, komşularıyla, marketteki kasiyerle, kuaförüyle, berberiyle, müşterileriyle iletişim kurmak; anneyle, babayla, kardeşle, sevgiliyle, eşle, en yakın arkadaşlarla ve terapistle kurulan ilişkilerdeki iletişime göre oldukça kolaydır.
“O benim en yakınım ne olacak ki” özensizliği tehlikelidir; lakin en yoğun duygular hep en yakınındakilere hissedilmez mi? Kuaförünüz saçınızı istemediğiniz şekilde kestiğinde yaşadığınız hayalkırıklığı mı daha güçlüdür yoksa sevdiğiniz biri saçınızı kestirdiğinizi farketmediğinde yaşadığınız hayalkırıklığı mı? Sevilen kişi ile kurulan ilişki hassastır, bol yokuşludur, iyileştiricidir, en çok doyurandır ve mutlu edendir. Ne yazık ki zaman zaman yakıcıdır ve insan en çok bu ilişkileri idare etmekte zorlanır. İlişki yaşlandıkça farkedilmeden arap saçına döner. Karmaşıklaştığı hissedilir ve o ilişkiden kaçınmaya başlanır. Uzun bir tarihi olan ilişki her zaman düzenli bakım ve onarım ister.
Dr Lerner bu yakın ilişkilerin her insan için ne kadar biricik ve bir o kadar da yorucu olduğunu, değişimlere direncin sıklıkla bu ilişkilerde görüldüğünü çünkü her ilişkinin iki tarafında da “herşey mevcut düzeninde devam etsin” isteğinin ağır bastığını, duygusal olarak en yorucu konuşmaların genellikle en sevilenlerle yapıldığını anlatıyor.
Yazar şunu söyler: Karşındakinin kişilik özelliklerini veya davranışlarını değişmesini bekleyemezsin. Aradaki çatışmadan iki kişi sorumludur ve sen kendi üzerine düşen kısımda düşüncelerini ve davranışlarını değiştirirsen ancak o zaman aranızdaki ilişki değişmeye ve karşındakinin davranışları da değişmeye başlar. Onun hakkındaki olumlu ve olumsuz düşüncelerini, onun ne yapmasını istediğini veya istemediğini “öfkesiz bir dil ile” anlatmayı
Reklam
Jane Austen'ı ilk kez Gurur ve Önyargı ile tanımış ve ona hayranlık hissetmiştim. Viktorya döneminin İngiliz kadın yazarlarına bayılıyorum o nedenle benim için onları okumak her zaman büyük bir zevk. Austen'ın akıcı anlatımını ve naif karakterlerini bu eserinde de goruyoruz. Hikayedeki karakterlerin birbirleriyle ilişkilerini çok sevdim. Fakat Emma ne yazık ki bir Gurur ve Önyargı olamaz. Hele Bronte'nin Wildfell Konağı Kiracısı asla. (Yalnızca okuduğum İngiliz kadınlarının klasiklerini karşılaştırıyorum.)
Anlatım harika, kitabı çok rahatlıkla ve keyifle okudum; fakat içerik yavan kalmış. Dertsiz tasasız insanların sızlanmalarını 500 sayfa okumak zaman zaman kızdırdı beni. Emma karakteri de kızdırdı beni, herşeyi çok bilen ama hiçbir şey de bilmeyen, dünyayı parmağında oynatmaya çalışan neyse ki sonrasında bir miktar duyar yakalayan, asaletin zenginlik ve tanınmışlıktan geldiğini zanneden (o dönemin tüm sosyetesi ve şimdiki sosyetenin tamamı gibi), insanları çok iyi anladığını zannedip sürekli onların duygu ve düşünceleri hakkında yanılan, zavallı cahil bir genç kadın.
Kitabın daha hareketli bir hikayesi olsun isterdim, çöpçatanlık yerine daha çok aşk belki. Eğer bende öfke uyandırmasına rağmen okumayı sürdürmek istediysem; hem bir şeyler hissettirmiş hem düşündürmüş hem de kendisinden vazgeçirmemiş iyi bir klasik olduğunu söyleyebiliriz. Austen okumaya devam edeceğim gerçeği değişmedi.
Beyaz adamın yerli halka yaptıkları karşısında yerlilerin hissettikleri düşmanca öfkeyi anlamamın yeterince mümkün olmaması ve davalarına saygıyla yaklaşmakla birlikte maalesef bu kitabın "adeta bir propaganda biçiminde" beyaz nefreti içerdiğini, yazarın abartılı küçümsemelerde bulunduğunu ve yazarın modern dünyanın gereksiz olduğu kanaatinin de haddini aştığını düşünüyorum. Çünkü doğa içinde yaşam ne kadar harika olursa olsun halen her gün modern yaşamın özellikle de tıbbın gelişmesine minnettarlık besliyorum. Demem o ki bana hiç inandırıcı gelmedi. Yazarın notlarını aldığı kişinin gözlemlerini anlatım biçimine çoğunlukla güldüm ve bir yerden sonra kitabı ciddiye alamadım. Aslında tamamıyla haklı oldukları bir konuda ve haklı olabileceği gözlemlerde yazarın üslubuyla amacından saptığını düşünüyorum.
Mine Söğüt ile ilk kez Gergedan kitabıyla tanıştım. İkinci bir kitabını daha okuyana kadar yorum yapmayı erteledim çünkü bu şekilde olmamalıydı kendisiyle deneyimim. Ne yazık ki en sevilen kitaplarından biri olduğunu bildiğim Deli Kadın Hikayeleri'nde de Gergedan'ı okurken hissettiklerimi hissettim.
Biz pek anlaşamadık kendisiyle. Yani aslında ben Mine hanımı ve çağrışımlarını anlamakta güçlük çekiyorum. Daha bütünlüklü bir anlatıma ihtiyacım var ve perseveratif (yineleyici) yazı tarzından açıkcası çok rahatsız oldum. Zihni karmakarışık birini okuyor gibi hissettim ve çağrışımları beni yazarın zihninin işleyişi açısından ürküttü. Edebi bir zevk alma işine ise hiç girmiyorum. Elimde sadece Beş Sevim Apartmanı kitabı kaldı, onu da okuduktan sonra yazarımızla vedalaşmayı düşünüyorum.
Talihsiz bir kadınlar ormanı. Zenginliğe bir sınır kadar yakın olmasına rağmen bir sınır kadar da net bir şekilde dışlanmış. Tehlikenin içinde yaşayan babaları tarafından terkedilmiş kız çocukları ve onların kör talihlerini kabullenmek zorunda kalan annelerinin hikayelerini anlatıyor. Kadın olmak her coğrafyada zor ama Meksika'da ölümle ve kaçırılma ile burun buruna yaşamakta iken kadın olmak adeta çıldırtıcı.
Kolay okunan, akıcı ve sade bir dile sahip olan bu kitap yorucu okumalar arasında size ilaç gibi gelebilir. Benim için hikayesi sebebiyle ilgi çekici bir mola olmuştu.
Reklam