Meltem Bige
@Meltembige
Fizik Mühendisi / Editör/ “Hayat Baştan Sona Kıssadır” yazarı
Yüksek Lisans
Gaziantep
1155 okur puanıOcak 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi·156 syf.··
Beğendi
·2019 34. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 07 Ağustos 2019 00:00
Bilindiği üzere #İlyada Destanı, Truva Savaşını anlatır.
Yazar yüzyıllar önce yazılmış #Homeros’un İlyada’sını revize etmiş. Hiçbir sahneyi bütünüyle yok etmeden ama sık rastlanan yinelemeleri ve tanrıların boy gösterdiği her sahneyi çıkararak yapmış bunu.
Eski çağların bu dev destanının, tanrıların olaylara yön vermek için sık sık söze karıştıkları bölümleri çıkarıldığında, okuyucu son derece laik bir yapıyla yüz yüze geliyor. Öykü insancıl bir niteliğe bürünüyor ve destanın kahramanları “yazgılarıyla baş başa kalıyorlar.”
Baricco'nun müdahaleleriyle, İlyada destanı çağdaş bir romana dönüşüyor. Tıpkı #GyörgyLukacs'ın dediği gibi: “Roman, tanrıların terk ettiği dünyanın destanıdır.”
Mavinin büyüsünü, ona yakışır büyülü bir destanla tamamladığım için mutluyum.
Tabii ki de öneri listemde… 
Alessandro Baricco 
Homeros, İlyada
Alessandro Baricco Homeros, İlyada
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Acıdan geçmeyen her şey biraz eksiktir.
“….. hıçkırarak ağlıyor, ağlayışı sanki kendi başına canlı bir varlık olmuş gibi, kıvranıyor ve bükülüyor, çünkü canı acıyor, ağlama sesi giderek yükselip tizleşiyor, soluk alamıyor, nöbet geçirircesine ağlıyor, neredeyse çığlığa dönüşüyor ağlaması…..”
Fiat voluntas tua, sicut in caelo et in terra
“Gökte olduğu gibi yeryüzünde de çok yorgunum, öyle yorgunum ki uyumalıyım ama uyuyamayacak kadar huzursuzum.”
“….. en çok karanlıkta parlayan ışığa, evet, parlayan bir karanlık, emin değilim ama böyle düşünüyorum ve orada yatıyorum ve şimdi uyumalıyım diye düşünüyorum ve tespihimle hızlı dualardan birini okuyacağım, her zamankinden, çünkü kendi kelimelerimle çok sık dua etmem ve ettiğimde de bu şefaat için oluyor, iş oraya gelince utanıyorum, kendimle ilgili bir şey için dua ediyorsam bir başkasının iyiliği için de olmalı ve eğer tamamıyla kendimle ilgiliyse o zaman Tanrı’nın iradesiyle olsun diye dua ediyorum.”
“Resim üstüne resim yaptım, yapmaya devam ettim, en azından bunu yaptım, resim yapmadığım zamanlarda genellikle saatlerce oturup gözlerimi boşluğa dikiyordum, evet, uzun uzun oturup gözlerimi boşluğa, hiçbir şeye dikebilirim, o bomboş hiçlikten bir şey çıkabilecekmiş gibi, çok şey söyleyen bir şey, söylediği şey bir resme dönüşebilir, ya da ben orada oturup sadece önümdeki boşluğa bakabilir ve kendim de bomboş olabilirim, tamamıyla hareketsiz olabilirim, en yürekten gelen, en gerçek dualarımı o boş hareketsizlik içinde söylemeyi severim, evet, o zaman Tanrı çok yakınımdadır, çünkü Tanrı ancak sessizlikte duyulabilir ve görünmezlikte görülebilir…..”