Zizek okumak sabır ister ama bu sefer sabrımı fazlasıyla test etti. Hegel, Lacan, Marx hakkında az da olsa fikir sahibi olmak şart. Bu da yetmezmiş gibi, akademik dili ve konudan konuya ani geçişleri yüzünden sık sık “Az önce ne okudum?" diye sayfaları geri çevirdim. Ama sonunda fikir yavaş yavaş yerine oturdu. Şimdi, anladığım kadarıyla bunu burada paylaşmaya çalışacağım. Zizek diyor ki, “tam” ya da “bütün” diye bir şey yok. Her şeyin içinde bir boşluk var; ama bu eksiklik değil, hayatın motoru. Arzu, düşünce, hikâye, yaratıcılık… Hepsi bu boşluk sayesinde doğuyor. Ve ilginç olan, bu boşluk fazlalık yaratıyor. Biz genelde fazlalığı gereksiz yük gibi düşünürüz ama bu bakışa göre anlam tam da buradan çıkıyor. Buna en iyi örnek; kapitalizm de sürekli “daha fazlasını” üretmek zorunda, ama bu bizi doyurmuyor; aksine içimizdeki boşluğu büyütüyor. Kitap boyunca bu fikri farklı konular üzerinden tekrar ediyor. Ama sürekli “bir şeyler yanlış” demiyor; tam tersine diyor ki: “Her şey baştan beri böyle.” Gerçeklik, ilişkiler, cinsellik, siyaset… Hepsi eksik, çatlaklı, tutarsız; çünkü yapı zaten böyle. Bu noktada dizi, roman karşılaştırmasıyla meseleyi somutlaştırıyor. Romanlar daha derli toplu; diziler ise uzadıkça saçmalıyor, tekrar ediyor, gereksiz gibi duran sahnelerle doluyor. Ama diziler bu yüzden daha gerçek. Çünkü hayat da böyle: kopuk, dağınık ve fazlalıklarla dolu. Gerçek dediğimiz şey pürüzsüz bir bütün değil. Cinsellik bölümü ise kitabın en dürüst ama rahatsız edici kısmı. Burada cinselliğin bilgiyle çözülemeyeceği söyleniyor: “Cinsel ilişki yoktur.” İlk bakışta şok edici, ama aslında çok tanıdık bir deneyimi tarif ediyor: İlişkilerde kapanmayan boşluğu. Mesele yanlış kişi değil; zaten “doğru eşleşme” diye bir şey yok. Don Juan örneği de bunu net gösteriyor:

Felsefe

Kendini Tutamayan BoşlukSlavoj Zizek · Metis Yayıncılık · 201938 okunma

Geri İleri