Mutfaktaki sarı bez
@Meristofales
Ben bu kulaklara göre ağız değilim.
Psikolojik danışman
Adnan Menderes Üniversitesi
Bursa-Aydın
157 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
YineDostoyevski,acısı,ızdırabı,hastalıgı,yabaniligi olan bır karakter Ordinov'la bize yine mutsuz bir sevda ve aşağılılık duygularıyla süslenmis bır kitap sunuyor.Kitap döneminde elestırmen belinski tarafından agır elestirilere ugramıstır
öyle ki kimi elestirmen ve yazara göre Dostoyevski'nın ilk kitabı insancıklar'dır.
ev sahibesi umutsuz,antipatik bir karakterin ''ben de varım'' dercesine insanların gözüne batma cabasını betimler. Ordinov karakterinın bası-bos,plansız sokak arşınları Raskolnikov u anımsatır. Yine görüyoruz ki Dostoyevski tüm karakterlerinde kendinden bir kaç para iz bizlere yansıtıyor.
Reklam
İntikamını alamayan adamın hikayesidir bu. tıpkı iyi kötü ve çirkin'deki gibi çirkin'i öldürmeye gelen apaçinin kaderi gibi. insan doğasının sebepsiz yere kötülük etme ve doğanın dengesine karşı gelmesi işlenir işte kitapta. romanın girişinde "balina" kelimesini google'da araştırır gibi, romanın yazıldığı güne kadar balinalar üzerine yazılmış ve balinaların lafının geçtiği bütün romanların ve kutsal kitapların taramasını çıkarır melville. bence en güzel tarafı metinlerarası kitaplara faydasıdır. picasso'nun dediği gibi "sanatçı taklit etmez, çalar." pequod'taki tayfanın huzursuzluğu ve ahab'ın tayfasını senatoda konuşan bir konsül gibi ikna etmesi de harikadır. ama insan ister istemez diyor, ne istiyordun yani kendi halinde yaşayan bir balinadan.
Oğuz atay 'ı okumaya tutunamayanlar ile başladığımdan bu kitabını okurken önceden hazırlıklıydım, atay'ın konuyu ele alış biçimine, kelimelerine, kısaca tarzına. bu nedenle benim için okuması oldukça keyifli bir kitap olmuştur. Bir bilim adamının hikayesi, en güzel böyle anlatılıp, sevdirilebilirdi. her ne kadar cahit arf kitabın ön sözünde daha iyi olabilirdi diyerek sözünü sonlardırsa da bilakis kitap, okuyana mustafa inan'ı tanıtıp, sevdirmekle kalmıyor, insana öğretim duygularını aşılıyor.Her öğretmenin, akademisyenin okuması gereken bir kitap, öğrenilecek çok şey var, Mustafa İnan'dan.
Beyazit Akman'in romanda yer verdigi kurgusal olmayan her detayin kaynagini belirtmis olmasini oyle isterdim ki. kitabin sonunda degindigi birkac eser var, ama insan okurken adeta bilimsel bir makaleymiscesine parantez icinde kaynaklari gormek istiyor, cunku cok ciddi iddialar var. elbette ki bu bir roman ve elbette icinde kurguya yer var, hayalgucune yer var; ama insan zamanin papasinin kendi elleriyle acimasizca adam oldurusunun, ya da onbirinci konstaninin oglanci olusunun belgeleri olup olmadigini merak ediyor. ben hristiyan olsaydim, ozellikle papayla ilgili kisma gercekten icerlerdim. hristiyan olmamama ragmen icerledim nitekim; hangi dine mensup olursa olsun dini bir liderin bu kadar alcalabildigini gormek uzucu, eger asli yoksa bunun kurgusal olarak yazilmis olmasi dahi daha da uzucu.
tabi istanbul'un fethine dair tarih kitaplari disinda bir malumatim olmadigi icin roman butunuyle cok hosuma gitmedi degil, ayrica kitapta detaylariyla yer ayrilmis olan batililarin osmanli hayranliginin uydurma olmadigina dair de yeterince bati edebiyati okudum; ama iste insan yine de daha kapsamli bir kaynakca gormek istiyor. belki de lisansustu egitiminin bir sillesidir bu, ya da belki de bilimsel dusunceyi benimsedigimi gosteren iyi bir seydir, bilemiyorum.
Kitap okumayı severim ama açıkçası profesyonel bir kitap okuru değiim. özellikle romanları çok detaya inmeden sadece zaman geçirmek için okur geçerim. hatta okuduğum kitapların konularını bile bir süre sonra unutur giderim. ama allah aşkına bir baba ve piç, bit palas hatta çoğu kişinin eleştirdiği iskender nerede , bu kitap nerede? elif şafak'a "bak yaz geliyor, migroslarda yığın halinde salçayla bulgurla yan yana satılıp sahillerde okunacak kitap lazım. haziran ayına kadar yetişmesi gerek ona göre birşeyler karala." diyerek silah zoruyla yazdırıldığını düşünmek istiyorum.
Her şey o kadar yüzeysel, klişe ki. karakterler, olaylar neyi nereden tutacağımı şaşırdım. Tam herşeyin göze göze sokulduğu bir ergen kitabı okur gibi hissettiğim anlarda bir iki arapça farsça kelime dürttü de elif şafak okuduğumu hatırladım. Bir yandan tüm kitap boyunca abartılarak bahsedilen "o olay" aşağı yukarı son yirmi sayfada hala belirsizken acaba kitabın sayfaları mı eksik diye strese girmedim de değil. Bazı bölümleri sıkıntıdan hızlı hızlı gözümle tarayarak atlayarak okumaya çalıştım. Umuyorum o kısımlarda kaçırdığım şeyler vardır da o yüzden anlayamamışımdır kitabı.Yoksa durum gerçekten fena.
Reklam