Ayfer Tunç’un kendine özgü, ilginç bir yazı tarzı var. Kişilerin hayatını bu kadar çarpıcı şekilde yansıtması inanılmaz.
Kitabın sol tarafı hayattan bezmiş kendinden E. diye bahseden Ekmel beyin günlüğü. Sağ tarafı ise abisine gerçek üstü bir şekilde bağlı olan Derya’ya ait günlük. Bir noktada kesişen bu hayatları iki farklı bakış açısından okuyoruz.
Bitince “Neler oldu biraz önce?” diye bir süre düşündüm. Sırtıma bu iki kişinin dert yükü binmiş gibi hissettim. Kalemi güzel bir yazarın mutlaka okunması gereken kısa romanıdır bunu yapan.
“İnsan gençliğini aşka vermezse, gençlik ne işe yarar?”
“Ama kaybeden sonunda siz olmuşsunuz.”
“Kayıp mı? Kaç kişi böylesine sevebilmiştir dünyada?”
“Ama bir kucak korla kalan siz olmuşsunuz.”
“İyi ya boş değildi kucağım.”
“Ama yandınız, kül oldunuz.”
“Ama vardım, kül bunun kanıtı.”