Merve Gül
@Mervee_Gul
16 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir roman, iki farklı yazar, iki farklı son
Spoiler içerir!
Kitap hiç alışkın olmadığımız bir teknikle yazılmış. Şöyle ki; yazar, bir arkadaşına hayatını roman yapmak istediğini söylüyor ve ondan yaşadıklarını anlatmasını istiyor. Bu arkadaşının adı Sami Baran. Sami Baran kitabımızın da baş kahramanı haliyle. Sami yaşadıklarını anlatıyor yazar arkadaşına ancak bunların bir kısmı uydurma bir kısmı da yaşananlardan farklı şeyler. Yazar, arkadaşının anlattığı bu olayları biraz da edebi bir hale sokarak yazıya döküyor. Sami yazılanları okuduğunda durumun içine sinmemesi üzerine hayatına dair gerçekleri kitabı tamamlayacak nitelikte kendisi kaleme alıyor.
Kitap, yazarın yazdığı bir bölümün ardından Sami'nin yazdığı bir bölüm ve tekrar yazarın yazdığı bir bölüm şeklinde devam ediyor. Sami'nin yazdığı kısımlar "El yazıları" başlıkları altında farklı yazı tipiyle belirginleştirilmiş. Asıl yazarımız Livaneli, kurguladığı bu teknikle hem edebi dilde (yazarın yazıları kısımları) hem de günlük dile yakın bir dilde ( Sami'nin yazıları kısımları) ustalığını sergilemiş. Bu iki kalemden (güya) anlatım tekniğini farklı bulduğumu ve beğendiğimi söyleyebilirim. Ancak bence bu tarz, kitabın/konunun bütünlüğüne biraz zarar vermiş.
Kitapta olaylar başkahramanımız Sami ve onun gibi başka ülkelerden Stockholm'e iltica eden arkadaşları ekseninde dönüyor. Sami psikolojik sorunları sebebiyle Stockholm'de hastaneye yatıyor ve orada Türkiye'den bir bakanla karşılaşıyor. Sami bu bakanı Türkiye'de yaşadığı acılı günlerin ve büyük aşkı Filiz'in başına gelenlerin sorumlusu olarak görüyor.
Sami, hastanede yatmakta olan ve ölmek üzere olan bu yaşlı bakanı öldürme senaryoları kurarak geçirdiği hastane günlerinin ardından taburcu oluyor. Bundan sonrası ise kitabın iki yazarı tarafından iki farklı son şeklinde tamamlanıyor.
Yazar, Sami'nin
Şiir kadar yoğun düzyazılar
Öncelikle kitabı bitirmekte zorlandığımı itiraf etmeliyim. Kısa bir kitap ancak bana pek hitap etmediği için bitirmek zor oldu.
Yazar, şiirlerde bulunan duygu yoğunluğunu düzyazı ile vermeyi denemiş; bu konuda da kendini son derece haklı görmüş. Zira neden haklı görmesin? Herkes istediği konuda özgür hareket edebilmeli. Bu tarzı çok beğenenler olmuştur eminim ancak benim tercihim bilindik nazım birimlerine sahip şiirler okumak.
Kitabı bana tavsiye eden arkadaşım ilk okumasında yarım bıraktığını ancak doğru zamanda okuduğunda çok sevdiğini belirtti. Belki ben de yanlış zamanda okumuşumdur. Aslında sakin ve dingin kafayla okunduğunda kitaptaki tüm o üstü kapalı ifadelerin anlamlandırılabileceği kanaatindeyim
Son olarak kitabın içeriğine değineceğim. Kitap, içinde birçok kısa hikaye barındırmakta. Ancak tabi ki bunlar alışkın olduğumuz hikayelerden değil. Çok fazla soyut ifade ve üstü kapalı anlatım bulunmakta. Öyle ki bazı ardışık cümleler arasında anlam bütünlüğü kaybolmuş durumda. Kısaca ara ara, bunun önceki cümleyle alakası ne?, diyebilirsiniz.
Şunu da belirtmem gerekiyor ki bazı kısımlarda çok derin anlamlar çıkardığım oldu. Hiçbir şey anlamadım desem haksızlık etmiş olurum. Anladığım kadarıyla da kitapta yaşlıya, yoksula, kimsesizlere bir acıma duygusu hakim. Aynı zamanda bence üstü kapalı olarak hayat zor olsa da yaşamak, ayakta kalmak gerektiği anlatılmış.
Bir çırpıda değil de üzerine düşünerek okumanız gerektiğini düşünüyorum. İkinci defa okuyacak olursam ben de öyle yapacağım.
Övgülere kelime yetmez
Spoiler içerir!
Hiç bitmesin istedim. İyi ki yazar olmuş ve iyi ki bu kitabı yazmışsın Steinbeck. Akşama kadar kitabın güzelliğini ve yazarın yeteneğini övebilirim. Gazap Üzümleri ve Fareler ve İnsanları da çok beğenmiştim. Steinbeck'in diğer kitaplarını da okumak kaçınılmaz oldu artık.
Yazar olayları böylesine derin ve karakterleri böylesine gerçekçi işlemekle büyük ustalık sergilemiş. Benim için, kitapta her karakter bir yerlerde yaşıyor şu anda.
Kitapta karakterler arasındaki zıtlıklar ön plana çıkıyor. Bu zıtlıklardan iyi ve kötü en dikkat çekici olanı. Adam iyi iken Charles kötü; Aron iyi iken Caleb kötü ve yine Adam iyi iken Cathy kötü. Özellikle okumam sırasında Cathy'nin yaptığı kötülüklerin sınırını ve kurduğu planlarda bir sonraki hamlesini fazlasıyla merak ettim. Her bir hamlesinde de, bu kadarını da yapmış olamazsın, demekten kendimi alamadım. Gerçekten de kötülüğün saf haliydin Cathy!
Samuel'in o sıcacık ailesine de değinmeden olmaz. Bu sıcak aileyi de çok sevdim. Samuel, eşi ve çocukları görünüş ve karakter bakımından aklımda çok net canlandılar. Karakterlerin her biri için dış görünüş ve kişilik özelliği belirlemek ve bunu okurun zihninde apaçık canlandırmak yazarın üstün yeteneğini de gözler önüne seriyor.
Son olarak, tamamı çok etkileyici olan romanın beni en çok etkileyen kısmına değinmek istiyorum. Hamilton kardeşlerden her biri kendi hayatına yön verebilmiş iken Tom'un adeta akan bir nehirde debelenmesi çok dokunaklıydı. Tom'un bir de ablasının zehirlenmesi olayında kendini suçlaması onu çıkmaz bir bunalıma sürükledi ve ardından tüm bu sebepler hayatına son vermeye itti onu. Bu kısmı okuduğumda kitabı kapatıp biraz düşünmekten kendimi alamadım.
Kesinlikle okumalısınız. İyi okumalar