İrem
@Meyuszen
“Roman yazmanın ve okumanın, özgürleşmek, başka hayatları taklit etmek ve kendini bir başkası olarak düşlemekle ilgili ahlaki bir yanı vardır. Romancılığın en zevkli yanlarından biridir bu: Yazarın iradesini kullanarak, araştırarak ve hayal ederek kendini roman kişilerinin yerine koyarken, yavaş yavaş değiştiğini keşfetmesinden söz ediyorum. Romancı dünyayı kahramanının gözünden görmez yalnızca, yavaş yavaş kahramana benzemeye de başlar! Romancılığı, beni kendi görüş açımın dışına çıkarıp, başkası olmaya zorladığı için de çok seviyorum. Romancılığım sayesinde başkalarıyla özdeşleşerek, kendi dışıma çıkarak, kendime daha önce sahip olmadığım bir karakter edindim. Roman yaza yaza başkalarının yerine kendimi koyarak ruhumu otuz beş yılda terbiye ettim.”
Saf romancı ve saf okur, araba manzarada ilerlerken, pencereden görülen memleketi tanıdığına, insanları anladığına içtenlikle inanan biri gibidir. Arabanın penceresinden gözüken manzaranın gücüne inandığı için de, manzara hakkında, insanlar hakkında konuşmaya ve düşünceli romancıyı kıskandıracak kuvvetli şeyler söylemeye başlayabilir. Düşünceli romancı ise, arabanın penceresinden gözüken manzaranın sınırlı olduğunu, zaten ön camın camurlu olduğunu söyler çoğunlukla ve ya Beckett tarzı bir suskunluğa sürüklenir ya da benim gibi ve başka pek çok günümüz edebi romancısı gibi, arabanın direksiyonunu, düğmelerini, camurlu camını, viteslerini de manzaranın bir parçası olarak resmeder ki, gördüklerimizin romanın görüş açısıyla sınırlı olduğunu hiç unutmayalım.
Puan vermedi·242 syf.·
2025 19. kitabı
İnsanın insana rastgelişi tesadüfidir. Yoksa iki insanın biri ötekinden iki yüz yıl önce yahut sonra yaşamış olabilir.