Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti. Birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu.
Gözyaşları! Onlar bize yaralarımız için verilmiş bir deva değil midir? Ümitsizliklerimiz hayat göğümüzün karanlık bulutları ise gözyaşlarımiz güneşin doğuşunu müjdeleyen yağmurlar gibidir. İnsan, agladiktan sonra kalbini, yağmurlarını dökmüş bir gök kadar saf bulur. Ağlamak! Eğer insanlar bu teselliye sahip olmasaydilar hayata nasıl tahammül ederlerdi?
"Aptal, uçarı ve boş kafalı olduğunu biliyordum. Ama seni sevdim. Amaçlarının ve ideallerinin bayağı ve sıradan olduğunu biliyordum. Ama seni sevdim. Vasat biri olduğunu biliyordum. Ama seni sevdim.
Seni çok seviyordum bunların hiçbirini önemsemedim. Beni sevmeni hiç beklemedim. Seni sevmeme izin verdiğin için minnettardım ve arada bir benden memnun olduğunu düşündüğümde veya gözlerinde hoş bir şefkat pırıltısı gördüğümde mest oluyordum."