Bâhise
@Mloura
“Kaç yaşında?” derler, “Kaç kardeşi var? Kaç kilo? Babası kaç para kazanıyor?” Bu tür bilgilerle onu tanıdıklarını sanırlar...
Küçük Prens
Küçük Prens
Livaneli gibi birinin Abdulhamid’i anlatması kulağa çok ilginç geldiğinden uzun zamandır okumayı planlıyordum. Beklediğimden çok daha objektifti. Daha doğrusu taraflı ama her iki tarafında görüşlerini kapsamış. Abdulhamid’in tarafından bakarken onu tutmuş. Abdülhamid düşmanları (doktor vs) tarafından bakarken düşmanları tutmuş. Buda taraflı bir tarafsızlık oluşturmuş bence. Sürgün yıllarını anlatıyor. Kulağa sıkıcı gelebilir. Sonuçta artık entrika yok, plan yok, olaylar yok. Ama gayet zevkliydi. Livaneli kitaplarında sürekli heyecanlandırmaz bence. Bir sakinlik, uzun yolculuk hissi verir. Ama öyle bitirir veya bazı sayfaları öyle çeker ki sadece onlar için kitap çok zevkli hale gelir. Bu da öyleydi.
Ayrıca dönemi, insanları, ortamı anlamak için romanlaştırılmış tarih anlatımlarının çok önemli olduğunu düşünüyorum. Tabi okurken roman olması hasebiyle eklenmiş şeyler olabileceğini göz önünde bulundurmak lazım. Bize bilgilerin aktara aktara ulaşması hasebiyle de abartılmış veya eksik anlatılmış noktaların olduğunu da göz önünde bulundurmak lazım. Livaneli Abdulhamid’i ne kadar iyi anlamıştı emin değilim. Özellikle bazı kısımlar Abdulhamid’in zihin yapısına uygun olmayan şekilde yorumlanmış gibi. Ama gerek karakteriyle ilgili gerek psikolojik durumuyla ilgili olan yorumlamaların harika olduğunu düşünüyorum. Görmeden tanımış gibi.
Reklam
İlk gerilim türü kitabım ve çok güzel bir başlangıç olduğunu düşünüyorum. Çok sürükleyiciydi. Neredeyse her bölümün sonunda sarsılacağınız bir şey öğreniyorsunuz. İnce bilgiler, ayrıntılar ve zekice çıkarımlar. Bu kafayı seviyorsanız müthiş gelecek. Kitabın arkasında açıklama yazmıyor. Ve bence isabetli bir karar. Çünkü sadece doğrudan alıp okuyacağınız bir kitap. Fazla düşünmeden, sadece başlayın. İlk sayfalarında azıcık adapte olmakta zorlandım ama daha 5-6 sayfa olmadan içine çekti. Çok karmaşık değil. Farklı farklı insanların hikayeleri bir yerde birleştiren kitaplarda karmaşıklık çok olabiliyor. Ama bunda bir iki nokta hariç hiç öyle hissetmedim. Kitaptan size bir şeyler katma konusunda çok beklentiniz olmamalı. Nede olsa kafa dağıtmaca kitaplarından. Ama yinede konusu sadece bir cinayeti çözmekten ibaret değildi. Bazı bireylerin iç dünyaları ve özel hayatları üzerinden bir takım toplumsal konular da işlenmişti. Bu da güzle bir baharat olmuş.
Kitabı bana tavsiye eden Lisedeki tarih öğretmenime teşekkür ederim :)
Farklı tarz, güzel kafa…Hayat
Kitabın başlarında, incelememe “bu adamın kafasının güzelliğine ulaşmak için ne içmek gerekiyor?” diye başlayacağımdan emindim. Ama zamanla alıştım. Başta güzel bir şoktu.
Bi ara öyle gidiyordu ki, kendimi stand-up gösterisi izliyor sanıyorum. Hele şu “çok güvenilir olmayan kaynaklardan aldığımız bilgiye göre” diye başladığı yerlerde arkadan gülme sesi gelseydi kahkahalara boğulabilirdim.
Kitap öyle spoyler alabileceğiniz bir kitap değil. Hatta ortasından bir yerden açıp okumaya başlasanız da olur. Sadece tarzına adapte olması zor olabilir.
Kitabın yaptığı şey kabaca “mizahi yolla eleştiri”. Evet komik ve sürükleyici. Ama zaten dış dünyada insanlar sabahtan akşama kadar bir şeyleri eleştirip dururken, kaçamak olarak gördüğün kitapların bir kahvehane sohbetinden daha farklı olmasını isterim. Bu yüzden çok kez akıcılığına rağmen okumayı bırakmak istedim.
Yani kahvehane sohbetleri dediğime bakmayın. Yazarın araya sıkıştırdığı, okuyucuyu araştırmaya iten cümleleri seviyeyi yükseltiliyor.
Ama işte, sanırım artık sürekli bir şeylere kızan, kınayan, eleştiren zihniyetten çok sıkıldım. Bakmayın böyle dediğime. Bir zamanlar bu zihniyetin baş öncülerindendim belkide. Yeni yeni bir şeyleri değiştirmeye çalışıyorum. Hala fark etmeden bende o tarafa kayabiliyorum yani. Ve kitabın, o taraftan uzak durma çabama ters olduğunu çokça hissettim.
Her an fikrim değişebilir tabi ama şimdiye kadar bu konuda vardığım en iyi nokta, bir şeylerin “eleştirerek (kınayarak)” değil “örnek olarak” değiştirilebileceği. Nitekim Peygamberimiz de (s.a.v.) kötülükten ve iyilikten bahseden bir zât olmadan önce, çok iyi bir örnekti. Ve bir kişinin kendini değiştirmeden, “örnek alınacak kişi” olmadan diğerlerine sataşması mantıksız geliyor. Örneğin benim gibi birinin yazarı veya kitabı kınaması,
Öncelikte kitabı “okusam mı, okumasam mı?” diye düşünüyorsanız sizi hemen şöyle alalım: youtu.be/nODG680lAFs
Şimdi kalanlarla devam edelim. Uyarıyorum. Yazım spoyler içeriyor.
Kitap cidden çok iyiydi. Çok keyif aldım. Kısaca değerlendirmek gerekirse:
Akıcı
Yalın
Senaryo iyi
Zevk için okunur
Pek genel kültür kazandırmaz
Empati yeteneği arttırır
Derinlik, altta yatan anlam pek aranmaz
Aslında bu kitapta beni çeken şeyi çok iyi biliyorum. Zamanın bir kurgu yapmıştım. Bir kız üzerinde aylarca sürecek bir deney. İçinde kısıtlı eşyaların bulunduğu bir odada uzun bir süre kalacaktı. Çok ama çok az yemek verilecekti. Kafasını dağıtabileceği bir şey yoktu. Küçük balkon benzeri bir yeri vardı. İnsansız bir ormana bakıyordu. Günün çok küçük bir zamanı oraya çıkabilecekti. Ve aylarca kız o odada gözleniyordu.
Deneydeki amaç kişinin işine odaklanabilmesini sağlamaktı. Mecburiyetten doğan odak ve çalışma arzusu. Boşlukta süzüldüğünüzü düşünün. Öyle bir durumda size en sevmediğiniz meşguliyeti bile verseler, tutkuyla yapmaz mısınız? Genel olarak deney bu teorinin kanıtlanması ve psikolojik olarak gerçekleşebilecek durumların gözlemlenmesi için yapılmıştı. Ve kıza öyle bir durumda bir kaç kitap ve defter verilmişti. Bir zaman sonra kız kitapları hatmetmeye başlamıştı. Kitapları okudukça başka kitaplarla değiştirme gibi olanakları vardı.
İşte böyle bir deney. Aslında daha ayrıntılı. Aç bırakıldığı için bulduğu çözümler. Açlığın psikolojisine etkisi. Elindeki bir kaç malzemeyle ürettikleri. İbadetlerinin ve Allahla bağının artışı. Kitaplara odaklanışı. Kavrayışı. Deneyin sonlarına doğru o kadar zaman sonra ilk defa bir insanla iletişim kuruşu…
Evet belki senaryo tanıdık geliyor. Ama işte. Tam olarak bundan bahsediyorum. Resmen yazarla çok benzer bir senaryo kurgulamışız. O
Çok farklı…Din
Karda mahsur kaldığım bir evde, yanımdaki kitap bittiği için bu kitabı okumaya bir nevi mecbur kalmıştım. Yoksa normalde cesaret edebileceğim bir kitap değil.
Tedbir konusu gelen olarak garip bir konu zaten. Bir kaç ay önce kafamı yerden yere vurduran bir konu. Bir problemin içinde sıkılmıştım ve anahtar kelimem tedbirdi. Tedbirin dindeki yeri, aklımdaki yeri, kalbimdeki yeri... O güne kadar tedbir meselesinin hayatımda bu kadar yeri olduğunu farkında değildim. Sonra o sıkışıp kaldığım sorunu çözdüm. Ama tedbir meselesini ne kadar çözebildim bilmiyorum.
Kitap size bugüne kadar denmeyenleri diyor. Kitabın dediklerini ne annenizden, ne öğretmeninden, ne camideki hocadan işitmemişsinizdir. Ezberleri yıkan, tamamen yeni bir bakış açısı. En azından benim hayatım için öyleydi.
Çok farklı bir kitap. Çok farklı. Mesesle sadece dedikleri değil, hissettirdikleri de çok farklı. Kitabın sonuna yaklaşırken, kalbimde acayip şeyler hissediyordum. Daha doğrusu sadece “hissediyordum”. Sizi bilmem ama bana böyle şeyler olmaz genelde. Kalbimde garip şeyler olmaz. Baskı mı desem, nasıl tarif etsem bilemiyorum. Ama normal şeyler olmadığını çok iyi biliyorum. Ve evet, bu kitapta bunu çok yaşadım. Sadece bu bile, onu unutulmaz bir kitap yapması için yeterli.
Tercüme kitaplar okumakta genelde zorlanan biri olarak bu gayet iyiydi. Tercüme hissiyatı vermiyordu. Mütercimin ellerine sağlık.
Kitapta bahsedilen o ilginç bakış açısı hakkında daha fazla düşünmek, sormak, araştırmak istiyorum. Sonrasında belki döner ve biraz bahsederim.
Reklam