Servilerin arasından serin bir rüzgâr geçerken Mücella anladı ki bu dünyada beden gibi mezar toprağı da tek mülkiyetti. Anacığının yanındaki boş mezarın toprağına baktı uzun uzun.
Kendi yeriydi.
Fillerin çağıydı bu çağ. Yeryüzünü baskıları altına alacaklar, tekmil yeryüzünü, karınca, kuş, ağaç, börtü böcek, çiçek, insan sömüreceklerdi. Bunun içinde önce beyinleri, duyguları, toprağı, suyu, bedenleri yozlaştıracaklardı.
Acı, insanı ya küçültür ya da derinleştirir. Aynı yara birini zalim yaparken, bir başkasını merhametli kılar. Çünkü acı çeken kalp, başkasının kalbini tanımayı öğrenir….