Bu kitabı okuyan insan, insan olmanın bilincine varacaktır.
Kitaptan öğrendiklerim:
❆ Çocuklukta yaşadıklarımız ve nasıl bir ailede doğup büyüdüğümüz bizi şekillendirir.
❆ En iyi anne baba bile çocuğuna zarar verir.
❆ Zayıf olan korunmaya ihtiyacı olan anne değil; çocuktur.
❆ Çocuklarımız doğrulmayı bizden talep etmediler bu yüzden onların üzerinde hak iddia etmemiz, onlar bize ait bir nesneymiş gibi davranmamız son derece yanlıştır.
❆ Çocuk gerekli ve yeterli bir sevgi ve onay ihtiyacı bekler ve bunu sağlayamayacaksanız ve çocuğun ihtiyaçlarını anlayamayacaksanız çocuğa eziyet edip onu suçlu görmenin bir anlamı yoktur. Her gün ''ben senin annenim anneye karşı gelinmez'' ''sus bakim annenden daha mı iyi bileceksin'' veya ''Allah'ın cezası'' Bunları bir yetişkine bile söyleyemezken nasıl olur da en savunmasız varlığa yani çocuğa bunları söyleyebiliriz. Çocuk mu yalvardı sana ''beni doğur anne'' diye? Çocuk kendi isteği dışında dünyaya geldi.
❆ Toplumda saygı itaatle eşdeğer görülüyor. Ancak fikrini doğru bulmadığımız ve yapılmasından hoşlanmadığımız bir şeyi sırf anne ye saygı duymak için yapmak (annenin sözünden çıkmak saygısızlıktır!) itaatten başka bir şey değildir. Bizler çocuklara itaati öğrettiğimizde her gün gerçekleşen cinayetlere, istismarlara, uyuşturuculara, tecavüzlere hayır diyemeyen bir nesil yetiştirmiş oluyoruz.
❆ Çocuğun kararlarına ve fikirlerine saygı duymak,ilgiyle ve şefkatle, yargılamadan yaklaşmak gerekiyor. Çocuğu bir fikrinden veya yaptıklarından dolayı eleştirdiğimiz her gün, çocuk bizden uzaklaşır ve yarın bir gün birisi ona tacizde bulunduğunda da susar. Suçu kendinde arar ve eleştirilmekten korkar.
❆ Çocuk ayrı bir bireydir. Çocuğun hem bedenine hem düşüncelerine hem kararlarına saygı duyarak ve onun ''ayrı bir birey'' olma durumunu kabul