Yoruldum. Kendimi dinlemekten ve bir o kadar da kendimden kaçmaktan. Etrafı dinlemekten ve hak vermekten. Minnet ile sevgiyi ayırt edememekten. Karar vermek zorunda kalmaktan ve kararsızlıktan. Kısacası tüm bu çelişkilerden yoruldum. Alıp başımı gitsem sıfırdan başlasam hayata. Geride kalanlar yarım kalır mı diye dertlenmekten. Kısacası hayatın tüm çelişkilerden yoruldum. Tüm sesler sussa huzurlu bir sessizlik kaplasa her yanı yada sadece zihnimi. Sakinleşse ruhum. Berraklaşsa her şey. Griler beyaza dönse. Karışmasa hiçbir şey. Sade ve temiz kalsa. Hayat basit olsa.
Yada basit ama ben göremiyorum. Tüm benliğimin alıştığı karışıklık kör ediyor belkide beni. Belkide en çok kendimden yorulmuşumdur kimbilir. Avazım çıktığı kadar bağırsam etrafa, ruhuma. Bir cevap gelir mi? Bilmiyorum.