Kadriye Erciyeslioğlu Batıgün
@Nuageux
Reklam
Her ölüm benim için bir çuval sanki.
Bunu duyan olsa, dedi Edgar, deli olduğunu düşünür.
Bense ne zaman bunu düşünsem, ölülerin, geride bir çuval sözcük bırakmış olduğu sanısına kapılıyorum. Berber ve tırnak makası geliyor hep aklıma, çünkü ölüler artık onlara ihtiyaç duymuyor. Bir de ölülerin bir daha asla düğme kaybetmeyecekleri.
Telaşsız hatırla, koşturmadan. Geçmişi hatırlar gibi şimdiyi hatırla, ağırdan alarak, soluklanıp bakınarak etrafa, olmuşlar kadar olmamışları, pekâlâ olabilecekken her nasılsa sekenleri, ya olsaydılar’ı, belki de olmuşları, olmuşken gözümüzden kaçanları, görmezden geldiklerimizi, hiç olmadılar’ı, hiç mi olmadılar’ı, hani olmayacaktı’yı es geçmeden, atladıklarımızı, çatladıklarımızı, düşmüş satırları, silinmiş paragrafları, olmayacak olmayacak şeyleri, ezgilerini hatırla, cemi cümlesinin, hepsini hatırla, önlerinden artlarından dolaşarak, akışa kapılmamanın akışını hatırla, kendi akışında hatırla, ritim sensin, unutma, dolarak dolanarak hatırla – olarak, oldurarak...
Söz, gözlerimde. Söz, kara gözlerimde. Sözümü gör artık.
Işığı bu sabah kaçırmayacak gözlerimin karası. Işığı arkama almayacağım bu sabah.
Ben hayatta ne yapıyorsam, hiç düşünmeden yapıyorum.
Düşünmeden ne yapıyorsam, orası diri. Orada hayat var.
Reklam