Nuray

Mevlana der ki:" Kendini hiçe saymazsan hiçlikten kurtulamazsın. Bu dünyada herkes birşey olmaya çalışırken, sen HİÇ ol. Menzilin yokluk olsun. İnsanın çömlekten farkı olmamalı. Nasıl ki çömleği ayakta tutan dışındaki biçim değil, içindeki boşluk ise, insanı ayakta tutan benlik zannı değil HİÇ'lik bilincidir. " Kendimi hiç edersen hep olursun. Bir damlayan, kendini, varlığını görmek, bulmak istiyorsan denize düş ki, hepe kavuşasın. Kendini kaybet ki var olasın, hep olasın.
"Biz, her insanın kaderini kendi çabasına bağlı kıldık." (İsra 13)
Bağıra, bağıra ağlamak isterken,göz yaşlarını içine atmak zorunda kalmaktan daha acı ne olabilir ki?
İnsan, sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu bekli de.