Nursel Kaya
@Nursel_Kaya
13 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Tanıdığım hemen herkesin evlilikle ilgili sorunları vardı. Kimisi ona adım atmakta sorun yaşıyordu, kimisi de ondan kurtulmakta.
Nursel Kaya
Yerinde bi tespit olmuş 👏🏼
Reklam
“Şaheser” mi yoksa “şişirme” bir kitap mı?
“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Bitti...
İki saatte bitebilecek bir kitaptı ama günlerdir onunla yaşadığımı fark ettim.
Bitirdiğimde bir fikir sahibi olurum diyordum, şimdi bir yük kaldı sırtımda. Tamamlanırım dedikçe eksik kaldım. Bitiririm dedikçe yittim. Oysa daha başından belliydi sonunda ne olduğu, “Hemen söyleyeyim, bu kitabın sonunda başkahraman ölüyor. Hatta sonunda bile değil, daha ortasında…” Ve şu gerçek tokat gibi çarptı suratıma: “Bazı hikâyeler doğumla değil ölümle başlar.”
Ne zaman ölür insan?
Bedenin toprak altına girmesi bir ölüm için yeterli midir?
“Babam bir bahçe.” Güçlü bir metafor değil mi? Belleğimiz de bir bahçe aslında. Unutmaya çalıştıkça filizlenen, kurutmaya çalıştıkça yeşeren. Sahi, unutabildik mi yitirdiklerimizi? Hele ki bu yitip giden bir “babaysa”. Hâsılı kelam, baba eşsiz bir gölgedir, der 
M. Kemal Sayar, hesap sorar 
Nermin Yıldırım, “Baba, beni neden sevmedin?” Ve hüzün doludur 
Şükrü Erbaş’ın tanımı, “Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.” Yitip gitmeden anlayamıyoruz kimi zaman sevdiklerimizin değerini, yitip gitseler bile sevdiklerimiz her zaman sevmiyor bizi. Zordu okumak, bir ölümü anlatıyor sanmıştım, ölümle ölünmediğini her sayfada anladım. “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
“En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?”
Öleceğinizi öğrenseniz, bu dünyaya dair neyi göremeyecek oluşunuz üzerdi en çok sizi? 
Dokunmadan kitabında okumuştum, “Ölecektim. Öyle yaşlanıp elden ayaktan kesilince değil üstelik, bugün yarın. Belki yeni bir mevsim göremeden, tek bir yeşil erik daha yiyemeden, kıymetli defterimin sonuna gelemeden...” Ölene mi zor ölüm yoksa arkasında bakakalana mı? Sizin hiç babanız öldü mü diye sorar 
Cemal Süreya, “Benim bir kere öldü, kör oldum,” diye devam eder.
M. Kemal Sayar, hesap sorar Nermin Yıldırım, “Baba, beni neden sevmedin?” Ve hüzün doludur Şükrü Erbaş’ın tanımı, “Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.” Yitip gitmeden anlayamıyoruz kimi zaman sevdiklerimizin değerini, yitip gitseler bile sevdiklerimiz her zaman sevmiyor bizi. Zordu okumak, bir ölümü anlatıyor sanmıştım, ölümle ölünmediğini her sayfada anladım. “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
“En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?”
Öleceğinizi öğrenseniz, bu dünyaya dair neyi göremeyecek oluşunuz üzerdi en çok sizi? Dokunmadan kitabında okumuştum, “Ölecektim. Öyle yaşlanıp elden ayaktan kesilince değil üstelik, bugün yarın. Belki yeni bir mevsim göremeden, tek bir yeşil erik daha yiyemeden, kıymetli defterimin sonuna gelemeden...” Ölene mi zor ölüm yoksa arkasında bakakalana mı? Sizin hiç babanız öldü mü diye sorar Cemal Süreya, “Benim bir kere öldü, kör oldum,” diye devam eder.Nursel Kaya
Çok üzülerek belirtmek istiyorum ki beklentimin çok altında bir kitap olduğu…O kadar paylaşım görünce merak edip okumak istedim ve başladığım kitabı da bitiririm o yüzden bu kadar bilindik olayları okumak cazip gelmedi dili , anlatımı sade güzeldi ama bu kadar abartılacak bir kitap değildi…
Son zamanlarda popüler olan kitaplara temkinli yaklaşmışımdır hep. Acaba çok mu abartılıyor, çok mu köpürtülüyor diye. Yine son zamanların çok okunan kitaplarından olan 
Bahçıvan ve Ölüm isimli kitabını da bu yüzden ertelememe sebep oldu ta ki bu zamana kadar. Burası spoiler değil zaten kitabın başından sonuna biliniyor; yazarın bu kitabı kansere tekrar yakalanmış babasının kanser süreci, ölümü, aile arası özellikle yazar ile babası arasındaki ilişkilerini, anılarını yad etmesi üzerine kurulu. Dili akıcı, sade, hızlı okunabilecek bir kitap. Yazarken duygusal sömürü yapmadan gayet içinden geldiği gibi kaleme döktüğü hüzünlü bir kitap olmuş. Kitapta yer yer Bulgar kültürü ile benzer ortak yönlerimiz de dikkat çekiyor. Kitabın ana fikri de sevdikleriniz ile her anın kıymetini bilin olur sanırım.
Gelelim olumsuz yönüne. Acı yarıştırmıyoruz evet ama bu tarz acıları etrafımızda çevremizde çok görüyor, duyuyor şahit oluyoruz. Böyle acı yaşamış okurlara bu kitap yazar ile empati yapıp onlara çok iyi gelmiş olabilir. Ancak sokakta herhangi birini de çevirip on dakika ayaküstü sohbet etseniz ne acılar dökülür ortaya, ona da "ahh tühh" dersininiz acısını paylaşırsınız ama on dakika sonra unutursunuz ya öyle bir kitap olmuş. Eminim bu kitabı okuyan okurların %99u okumalarının üzerinden belli bir zaman geçtikten sonra kitap tavsiyesi isteyen dostlarına bunu önermek için hatırlamayacaklardır bile. Biraz oku ve unut tarzı bir kitap olmuş. Sen de ne gömdün diyeceksiniz ama popülaritesi sönsün o zaman hak verirsiniz.
Kitabı ailesinde kaybı olan, acısı taze olanlar, okudukça acısı tazelenecekler okumasın; kaybı olup da empati kurabilecekler, kötü yönde etkilenmeyeceklere iyi gelebilir. Beklentisi yüksek olanlar da erteleyebilir. Okunmasın demiyorum ama oku ve unut tarzı bir kitap dediğim
Bahçıvan ve Ölüm isimli kitabını da bu yüzden ertelememe sebep oldu ta ki bu zamana kadar. Burası spoiler değil zaten kitabın başından sonuna biliniyor; yazarın bu kitabı kansere tekrar yakalanmış babasının kanser süreci, ölümü, aile arası özellikle yazar ile babası arasındaki ilişkilerini, anılarını yad etmesi üzerine kurulu. Dili akıcı, sade, hızlı okunabilecek bir kitap. Yazarken duygusal sömürü yapmadan gayet içinden geldiği gibi kaleme döktüğü hüzünlü bir kitap olmuş. Kitapta yer yer Bulgar kültürü ile benzer ortak yönlerimiz de dikkat çekiyor. Kitabın ana fikri de sevdikleriniz ile her anın kıymetini bilin olur sanırım.
Gelelim olumsuz yönüne. Acı yarıştırmıyoruz evet ama bu tarz acıları etrafımızda çevremizde çok görüyor, duyuyor şahit oluyoruz. Böyle acı yaşamış okurlara bu kitap yazar ile empati yapıp onlara çok iyi gelmiş olabilir. Ancak sokakta herhangi birini de çevirip on dakika ayaküstü sohbet etseniz ne acılar dökülür ortaya, ona da "ahh tühh" dersininiz acısını paylaşırsınız ama on dakika sonra unutursunuz ya öyle bir kitap olmuş. Eminim bu kitabı okuyan okurların %99u okumalarının üzerinden belli bir zaman geçtikten sonra kitap tavsiyesi isteyen dostlarına bunu önermek için hatırlamayacaklardır bile. Biraz oku ve unut tarzı bir kitap olmuş. Sen de ne gömdün diyeceksiniz ama popülaritesi sönsün o zaman hak verirsiniz.
Kitabı ailesinde kaybı olan, acısı taze olanlar, okudukça acısı tazelenecekler okumasın; kaybı olup da empati kurabilecekler, kötü yönde etkilenmeyeceklere iyi gelebilir. Beklentisi yüksek olanlar da erteleyebilir. Okunmasın demiyorum ama oku ve unut tarzı bir kitap dediğimNursel Kaya
Beklentimi çok yüksek tutmuşum o kadar çok gördüm ki paylaşımlarda beni de merak edip okumak istedim ve başladığım kitabı da bitiririm ama abartıldığı kadar ya da paylaşıldığı kadar denilecek bir kitap değil çok üzgünüm beklentiye girmeyin…
Al eline bir kitap, çekil kenara. Kavga mı var, gürültü mü var, hiç karışma…
Nursel Kaya
Aynenn valla misss bazen her şeyden uzaklaşıp sadece bu modda olmak kalmak istiyorum😌
Merhaba, buralarda yeniyim. Bana hayatında iz bırakan bir kitabı önerir misiniz? 🌸☺️
Nursel Kaya
Altı harfli bir tatlı
Yaşamak
El kızı
Bahçıvan ve ölüm