“Sokrates'i böyle bilge kılan şey, durmaksızın soru sorması ve düşüncelerini tartışmaya daima istekli olmasıdır. Yaşamın ancak ne yaptığınızı, düşünürseniz yaşanmaya değer olduğunu söylemişti. Sorgulanmamış bir varoluş koyunlara uygundur, insanlara değil.”
Seviyordum sizi: ve bu aşk belki
İçimde sönmedi bütünüyle;
Fakat üzmesin sizi artık bu sevgi
İstemem üzülmenizi hiçbir şeyle.
Sessizce, umutsuzca seviyordum sizi,
Kâh ürkeklik, kâh kıskançlıkla üzgün;
Bu öyle içten, öyle candan bir sevgiydi ki,
Dilerim bir başkasınca da böyle sevilin.
Üzücü düşüncelerin taşkınlığında.
Dalıp gidiyor, doluyordu içi
Geçmiş günlerin anılarıyla,
Ve bir gün gözlerinden hatta
Yaşlar boşanmıştı dolu gibi.
Bir kurşun gibi yatıyordu kalbinde
Umutsuz bir aşkın derin tasası.