Sena Nur Türk
@Okurunonsozu
Kitaba ilk başlarda modern zamanlarda yaşanamayacak bir hikaye gibi bakmıştım. Okudukça hikaye beni içine çekti ve melankoliye sürükledi. Karakterin iç konuşmaları, kendisiyle olan hesaplaşması ve çılgınca bir aşk istemesi beni derinden etkiledi. İlerledikçe aşık olduğu kişiye gerçekten aşık mı olduğu ya da herhangi biri olsa ona da bu denli aşık mı olacağı soruları kendimle ve hayatımın kalanıyla yaptığım bir iç hesaplaşmaya döndü. Karakter için ağladığım da oldu çünkü onun büyük bir buhranda olduğu çok açıktı. Kendini tanıyamamış ve duygularını anlamlandırmada oldukça zorlanan birisiydi. Son sahnelerde kendimi kitabın içinde buldum adeta sinirlendim, üzüldüm ve duygulandım. Muazzam bir kitaptı. Japon edebiyatını çok da sevmediğimi düşünürken beni bu kadar etkileyebilmesine çok şaşırdım. Okumanızı tavsiye ederim. Sevgiler…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İkilemde bırakan bir kitapRoman
‘Ekmek Arası’ndan sonra çok da beğendiğim bir kitap olmadı. Charles Bukowski’nin gerçek bir yazar olmadığı dönemleri anlatan bu roman onun aciz bir kişilikte olduğunu ve bazı şeylerden vazgeçemediğini gösterir bizlere. Bu kitabı okuduktan sonra gözümde bunca büyüttüğüm yazarın gençlik döneminin bunca acizlikle dolu olması beni hayal kırıklığına uğrattı. Bu kitabı beğenmeme nedenim tamamen sansürü desteklediğimi düşündürtmesin. Çünkü beni bu kitapta rahatsız eden asıl şey yazarın benim gözümde büyüttüğüm kadar harika olmaması. Bu bahsettiğim nedenlerden sonra kitabın gerçekçi olmasını beğendim. Dili sadeydi ve okurken asla zorlamayan bir dildi. Kitabın devam kitabı var mı onu bilmiyorum. Varsa da onu okur muyum? onu da pek bilmiyorum.
Kitap 1922'de Almanya'da doğup Amerika'da büyüyen Charles Bukowski'nin, Henry Chaniski olduğu dönemi ve Bukowski'nin çocukluk ve gençlik dönemlerini anlatıyor. Bazı yerlerde( hatta çoğu yerde, çocuklara uygulanan fiziksel ve cinsel başta olmak üzere) şiddetten bahsediyor. O kadar acı verici bir ortamda büyüyor ki Henry; artık kendisi de bu düzene uyan değil, uymadan da yaşayabilen biri olmak istiyor. Kitap mutlaka okunmalı. Çünkü biliyoruz ki çocuklar çok büyük şiddete maruz kalınca kendisi de kötülüğü uygulayan oluyor. O yüzden çocukları daha iyi anlamak için okunması gereken kitaplardan biri.
Kitabı genel anlamda beğensem de noime ve hugo'nun aşkı bana çok saçma geldi. Çünkü son kısımda barışmaları ilişkilerindeki sorunlara yönelik değildi. Hugo her zaman arkadaşlarıyla takılmayı seven biri olacak ya da aynı şekilde noime otoriter ve işini ciddiyetle yapan biri olacak, yani ikisi de birbirlerinden apayrı kişilikler ve ayrılma raddesine geldiklerinde bile onları birleştiren, hugo'nun sevdiği bir kitaptan alıntı yapması oluyor. Açıkçası bu bana mantıksız geldi. Kitaptan bahsedecek olursam Noime'in dedesinin ölmesinden sonra anneannesinin yaşadıkları ve kendi aşk hayatında neler yaşadığından bahsediliyor. Noime'in anneannesinin eski aşkını bulmak için Fransa'dan italya'ya yolculuk yaptıkları sırada noime ve anneannesi pekçok şey keşfederler keşfetmekle de kalmaz, anneannesi eski aşkına kavuşur. Kitap çok da etkileyici gelmedi bana ama keyifliydi ve akıcı bir hikayeydi.
Kitabı kitap fuarında adı ilgimi çektiğinden almıştım. Ama bir çırpıda okumaya çalışınca biraz sıkıldığımı söyleyebilirim. Kitap genel olarak güzel hatta bazı yerlerde komik ama kitabın sorunu katilin her sayfada mızmızlanan çocuk gibi şurasının burasının ağrıdığını söylemesi oldu. Sürekli kendi sağlık durumundan bahsedince beni sıktı o yüzden hemen okunacak bir kitap değil diyebilirim. Kitaba en az üç gün vermeniz gerekli. Ancak o şekilde kitaptan soğumazsınız. Katil Kantçı ahlak sistemine sahip olduğundan bir sonraki gün öleceğinden emin olsa bile hedefini öldürmek için türlü planlarla meşgul ve katilin bu planları ve her planın sonunda başarısız olması çok komik. Ama kitapta son on sayfada çok şaşıracağınıza eminim. Bence her ne kadar harika olmasa da kitaba bir şans vermenizi öneririm.
