“Ben zaten kızdığımı nadiren belli ederim. Teessürümü de hiç göstermem. Herkes be keyfi yerinde, daima gülen biri sanır. İşte bunun için yazılarım çok dertlidir. Hayatımda gösteremediğim teessürümü yazılarımda gösteriyorum.”
Sen kendin nereye gideceğini ve nereden yola çıktığını bilmiyorsan, bunu kime sorabilirsin? Sana, burada yardım edecek kimse yoktur. Bir başınasın ve kendi göbeğini kendin kesmek zorundasın!
Kararımızı akıllıca vermek zorunda hissediyorsak kendimizi, aslında, seçeneklerimizin hiç de göründüğü gibi birden fazla olmadığı kabul edilmeliydi. Öyleyse ben bağımsızlığa mı yazgılıydım, boyun eğmeye mi?