“Yine de öyle ya da böyle devam ediyordu hayat, pes etmemeye kararlıydım. Küçük bahaneler icat edip, bir biçimde tutunmam gerektiğine inandırdım ben de kendimi.”
Onu birazcık daha az düşünebilmeyi, zamanla onu unutabilmeyi başardığıma inanabilmeyi ne de çok isterdim! Onu düşünmediğim dakika artık çok azdı, daha doğrusu hiç yoktu.