Oğuzcan Ertürk
@Postokur
Kitap okumak iptiladır müptelalara.
Öğrenci
Ege Üniversitesi/Sosyoloji
İzmir
Kocaeli
39 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Modern insanın, sırtını yaslayıp, çiçeklerinin ve üstünde karıncaların mesken tuttuğu yosunların kokusunu içine çekebileceği ve parçalanmış varlığını biraz olsun gölgesinde dinlendirip, sakinleşerek huzuru bulacağı bir ağacı kalmamıştır. Buna karşı olan ihtiyacını ve inancını çoktan unutarak yitirmiştir.
Reklam
Derginin bu sayısı da bundan önceki sayısı kadar hem kafada ışık yaktıran hem de aralarında kötülerini barındırmakla birlikte iyi öykülerin yer aldığı bir sayı olmuş. Eleştiri kısımları, postmodernizmin hem sanata hem de edebiyata nasıl tesir ettiği üzerine gayet iyi nüanslarla aktarılmış. Özellikle Nuray Yüksel ve Secaattin Tural'ın eleştiri yazıları mutlak manada okunması elzem yazılar olmuş.
Beğendiğim öyküleri sıralayacak olursam şu öyküleri baş sıraya koyarım: Takip, Ristretto, Pinokyo'nun Kalbi, Paltosu Mavi Kadın.
İnsanoğlu, kendi belirlediği çizgilerin düz olmasını sağlayamadıkça hepsini genişçe bir çuvalın içine atar ve boğmak ister. Bu isteğini gerçekleştirecek ortamı sağlayamazsa, dünya denen çuvalın içinde bırakmak zorunda kalacaktır. İşinin zorlaştığını anlayınca irili ufaklı onlarca kılıfı kendine üretmek için gece gündüz çaba harcayacaktır.
Günümüzün Gözünden ‘Hangi Batı’Edebiyat
Attila İlhan’ın kitapta anlattıkları günümüz Türkiye’ sinde istenilen konuma gelmiş midir? Hayır. Değil o dönemden bu döneme, kitabın yazılışından itibaren geçen kırk yedi yıldan bu zamana değişimler olmuş; fakat batıcılık hala bir çağdaşlaşma olarak algılanamamakta ya da çağ buna olanak sağlamamaktadır. Kitabın önsözünde geçen şu paragrafa bakacak olursak: ‘Lisede Sophokles okuduk, klasik Türk musikisine sövmeyi, Divan şiirini hor görmeyi, buna karşılık devletin yayınladığı kötü çevrilmiş, batı klasiklerine körü körüne hayranlık göstermeyi öğrendik. Sanki Sinan Leonardo’ dan önemsiz, Mevlana, Dante’ den küçüktü, Itri ise Bach’ın eline su dökemezdi. Aslında kültür emperyalizminin ilmiğini kendi elimizle boynumuza geçiriyorduk, ulusal bileşim arama yerine hazır bileşimleri aktarmak hastalığımız tepmişti.’ (Önsöz, s.17) Emperyalizm her alanda baskısını korumakta, geçmişte diğer ülkeleri sömüren dünyanın güç unsurlarını ellerinde bulunduranlar işlerine devam etmektedirler. Dünyada gerçekleşen emperyalizm eskisinden daha açık ve seçik olarak yapılmakta; fakat buna karşı direnme veya karşı gelme gücü ise eskisinden kat kat düşüktür. Bunun nedenini ben, insanların gözleri açık ve dış dünyadaki olayları anlar halde uyumalarında buluyorum. Attila İlhan’ın yaşadığı dönemde kitaplar ve onların içindeki bilgiler hala öğrenilmek için zaman harcanmaya değer şeylerdi. İster ülke çapında ister dünyada halk tarafından okunması istenmeyen kitaplar tespit ediliyor ve kitapların yasaklanması olgusuyla karşı karşıya kalınabiliyordu. Bu durum kitapların kitleleri etkileyecek düzeyde bir etki gücünün olduğunu gösterir bize. Her ne kadar kendi ülkemiz okuma oranı yüksek bir ülke olmasa da bu durum bizde de hatırı sayılır şekilde yaşanıyordu. O dönemde yasaklanan kitaplar şu an en çok tanınan