Bütün cinayetlerin sorumluluğu tapma gücündedir: Bir tanrıyı yakışıksızca seven kişi, başkalarını da onu sevmeye zorlar, buna razı olmazlarsa onları yok etmeye de hazırdır. Hiçbir hoşgörüsüzlük, ideolojik taviz vermezdik veya din yayıcılığı yoktur ki, şevkin hayvani temelini açığa vurmasın.
Şimdi bu dünya varlığını büyük güçlükle sürdürebilecek şekilde tanzim edilmiştir. Fakat eğer biraz daha kötü olsaydı artık varlığını sürdüremezdi. Dolayısıyla daha kötü bir dünya varlığını sürdüremeyeceği için mutlak olarak imkansızdır: o halde bu dünya bizatihi mümkün dünyaların en kötüsüdür.
Psikiyatride “af yanılsaması” denilen bir durum vardır. İdama mahkum edilen bir insan, infazdan hemen önce, son dakikada affedilebileceği yanılsamasına kapılır. Biz de umut kırıntılarına dört elle sarılmıştık ve sonuna kadar, çok kötü olmayacağına inanmıştık.