Ecem
@Ralilkras
Sonra gondol gene dar lagünlere saptı. Ölüm rüyası gene başlamıştı. Bu defa Nevzat, hangi tarafında kimlerin oturduğu belli olmayan evlerin, karanlık mustatilinde hiçbir insan şekli, hiçbir hayat emaresi, hiçbir canlı gölge fark edilmeyen pencerelerinde Selma'nın başını görecekmiş gibi oluyordu. Yarabbi! Cidden bu şehir Selma'nın ruhuna ne kadar benziyordu: Hep o karanlıklar, o sessizlikler, umulmadık anda fışkıran renkler, hareketler, hep o korku veren güzellik, hep o ölümle aşkı, cinayetle aşkı, büyük ve isimsiz ihtiraslarla hayatı birleştiren esrar alemi...
Daha normal kişilerin kendilerini tedirgin edici durumlardan koruma yolları vardır. Birinin dediği gibi, zihinlerini kapar, kanılarını tedirgin edecek hiçbir şeyi dinlemezler. Bunların genelde derinlere kök salmış önyargıları vardır. Tutucudurlar ve zihin sükuneti içinde, kendilerini güven altında, rahat duyarlar. Yeni yaşantılara zihinlerini kapatarak, ancak kapalı bir sistemde yer alabilecek olan tam bir entropi durumuna daha yakın olabilirler.
Öğrenciler kendilerine yüklenen yığma malzemeyi istiflemekle ne kadar meşgul olurlarsa dünyaya bu dünyanın dönüştürücüleri olarak müdahale etmeleri halinde oluşacak olan eleştirel bilinçleri o kadar güdük kalacaktır. Kendilerine dayatılan edilgen rolü ne kadar kapsamlı bir şekilde kabul ederlerse, dünyayı nasılsa öyle benimsemeye, kendilerinde yığma malzeme halinde biriktirilen kısmi bir gerçeklik görüşünü kabule o kadar yatkın olurlar.
Yakınlık cesaret gerektirir, çünkü risk kaçınılmazdır. İlişkinin bize nasıl etki edeceğini baştan bilemeyiz. Kimyasal bir etkileşim gibi birimiz değişirse, ikimiz de değişeceğiz. Kendimizi gerçekleştirirken gelişecek mi, yoksa yıkılacak mıyız? Emin olabildiğimiz tek şey, eğer kendimizi ilişkiye, iyisine kötüsüne, tüm varlığımızla bırakırsak bundan etkilenmeksizin çıkamayacağımızdır.
