Turgut Özben
@Raskolnikovv
Selim öldü olric
Mühendis
Lisans
Doğum bitlis. Büyüme Norveç. İlk gençlik izmir. Olgunlaşma trakya. Ben kimim ben nerdeyim.
90 okur puanıAralık 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Uzun zamandır böylesi duyurucu ve zihin karıştırıcı ve bir o kadar da zihin açıcı bir kitap okumadım. Acele etmedim kitabı okurken. İdrak gücümü canlı tutarak ve lüzumsuz her düşünceden kendimi koruyarak...
Spinoza'yı yaklaşık 8 yıldır araştırıyorum. Tanrı fikri, sanata ve inanca bakışı kimi yerlerde sorgulamaya açık olsa da, bütünleyici ve zihnin hayal gücüyle olan uyumuna etki etmesi konusunda son derece önemli bir şahsiyet oldu benim için.
Bu kitabı okuduktan sonra ensenize, başınıza tokat atarak bir tepeyi çıkmak isteyebilirsiniz. Tepeye çıktıktan sonra uzun uzun soluklandiktan sonra avaziniz çıktığı kadar bağırmak isteyebilirsiniz. Kimim bennnn. Nerdeyizzzzz. Yoksa her şey bir hayal mi?
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Çok sorgulayıcı beyinlerin huzursuzluğuna kitaplar da derman olamıyor kimi zamanlar. Zihninin en üst perdesinden hayata bakan bir insan için roman ve polisiye kitaplar zaman kaybıdır artık. Bu yüzden bilimsel kitaplara kaptırır kendini. Ben de uzun zamandır bu ruh hali icerisindeyim. Roman okumayı sevmiyorum. Dostoyevski de öyleydi. (Dostoyevski ile tek farkınız o yeraltında yaşıyordu ben ise yeryüzünde..) madem roman okumayı sevmiyordun ne diye yazdın o kadar romanı diyesim var ama, demeyeceğim.
Neyse, john fante'nin bu kitabını lisedeyken okumuştum. Bütün roman kitaplarımı bir şekilde rafta unuttum ama toza sor'u çantamda taşıyorum aklıma geldikçe. Okudukça Arturo Bandini'de kendimi görüyorum. Serseri ve amatör bir yazar... ucuz otel odalarında portakal yiyerek ayakta kalmaya çalışırken kimsenin dikkat etmediği ve üzerinde durmadığı konularla ilgilenen bir manyak...
Sakın okumayın. Toplum dışına cıkmış bir serseri olmak istemiyorsanız...
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Huzur'unu lisede okumuştum ilkin. Fakat olaylar arasında yer yer bağlantıları kaybedince okumayı yarım bırakmıştım.
Sonra, üniversitede tekrar elime aldım kitabı ve baştan sona kadar sabır ve iştahla okudum. Kitabı gece 12'den sonra okuyordum ve okurken de şu youtube.com/watch?v=PeUQ9LE... fon müziğini dinliyordum.
Nuran dul ve bir çocuk annesi..Toplumun baskısından ve çevresinde işittiği dedikodulardan sıkılmış, kendi imkanlarıyla ayakları üzerinde durma mücadelesi veren, kitabın kadın kahramanı. Olay örgüsü Mumtaz ile Nuran'ın aşkı üzerinden aksa da beni asıl etkileyen Suat'ın varoluşsal sancılarla boğuşması ve sonunda da bu savaşı kaybetmesi...
Şimdi bu fon müziğini dinleyince aklıma bu kitap geldi.
Gecenin karanlığında kaldırımdan yürüyüp sahile inen Mumtaz geldi alıma. Uzaktan gelen köpek havlamaları, dalgaların sesine karışıp Mümtaz'ın içine süzülüyor ve onda hüzün ile korkuyu bir anda hissettiriyordu.
Aslında kitap incelemesini yazmayı seven biri değilim.
Son zamanlarda kitap okumayı da sevmiyordum.
Çünkü; kitaplar huzurumu kaçırdı. Aklım keskinleştikçe huzurum azaldı.
Özellikle Dostoyevski'yi okumak beni korkunç sancılarla tanıştırdı. İnsancıklar, Kumarbaz, Budala, Yeraltından Notlar, Ezilenler, Suç ve Ceza kitaplarını okuduktan sonra, ringde yenileceğini bile bile maç yapan bir boksöre benzemeye başladım. Ölümün oluğunu bile bile yaşamak gibi..
Sigaranın zararlı olduğunu bile bile sigara içen babamın bir sözü var; sigara içen de ölüyor, içmeyen de. İşte, 3 gündür önce bu sözünü anımsayıp dostoyevski'yi okumaya başladım tekrar. Karamazov Kardeşler'i okuyorum. Bu sayede tekrar kitap okumaya da başladım. Huzurlu olan da ölüyor, olmayan da..
Daha kitabın 70 sayfasındayım ama, yine yapıyor yapacağını. Ama, önemsemiyorum. Ne olacaksa olsun.
Bazen aklımız olduğu için kendimizi diğer canlılardan şanslı addederiz ama, bir akla sahip olmak ile düşünmek arasında büyük fark var. Bir arabanız var ama, kullanmayı bilmiyorsunuz fakat, bir arabanız olduğu için seviniyorsunuz. Bir başkası ise hem arabası var, hem arabasını kullanıyor. İşte bütün insanlarda da akıl var ama, çok azı bu aklı kullanabiliyor.
Neyse beyninizin duvarlarına tırmanmayı bırakıp asıl konuya geliyorum.
Biz niye varız? Niçin yaşıyoruz? Amaç ne? Bu sonsuz evren nasıl var oldu? Olduğunuz herde her neyle meşgulseniz bırakın ve 30 saniye düşünün. Işık hızında gökyüzüne doğru fırlatıldığınızı hayal edin. Gidiyorsunuz, gidiyorsunuz, aylarca yıllarca, milyon, milyar yıl boyunca gidiyorsunuz ama, bir yere varamıyorsunuz. Delirmeden düşünmeyi bırakın ve işinize devam edin.
Kitap varoluşsal anlamsızlığın farkına varmış bir kadının hikayesini anlatıyor ama, kitabı okurken kadınla birlikte siz de bir anlam arayışı içerisine giriyorsunuz ve aklınızın bütün sınırları aşıp aynı noktaya intikal diyorsunuz: Bütün bu olup bitenlerin anlamı ne? sorusu kaçınılmaz oluyor.
Bu savaşları, bu katliamları, bu açlıktan ölmeler, eğlenceler, çalışmalar, evlenmek, yuva kurmalar, çocuk büyütmeler, okula gitmek, bir meslek sahibi olmalar, kısacası bütün bunları yaşamak ve yapmak zorunda mıyız? Zorundaysak, bu zorunluluğun anlamı ne? Neden? Niçin? Yaşamımızı devam ettirmek için diyeceksiniz. Nereye kadar. Buna mecbur muyuz?
İnsanoğlu bu anlamsızlığı çözemeyince tanrı fikrini ortaya atmış. Bu da bir çözüm ama, öznel ve geçici bir çözüm. İnsanlar bu anlamsızlık karşısında delirmemek için ahireti, cenneti icat etmiş ama, bu da aklın huzursuluğuna engel olamıyor. Bu yüzden aklımızın olması pek de hanemize şans olarak yazılmamalı. Veronika bu belirsizlik karşısında ölmek
