İnsan, tanıdığı, bildiği yerlerde ölmek istiyor. Yere düşerken, gözlerini yumarken, toprağa başını yaslarken etrafında bildik yerler, tanıdık yüzler olsun istiyor.
..
Çok uzak yerlerden eve dönmenin tatlı telaşı gibi olsun istiyor ölüme yürürkenki telaşı.
..
İnsan, aşina olduğu sesleri duymak istiyor ölüme yakın; teselli veren, tanıdık sesler..
İşte bu yüzden, kaderin ne olursa olsun onu mutlulukla yaşa. Çiçekler büyüdükçe güzelliklerini sergiler ve herkes tarafından beğenilirler, ölüler ve geriye tohumlarını bırakırlar ki Tanrı'nın işini başkaları devam ettirsin.