RebelTin
@RebelTin
103 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Sadık Hidayet Hayyam rubaileri üzerine
“Hayyam'ın felsefesi, tazeliğini hiçbir zaman yitirmeyecek. Çünkü görünüşleri küçük, ama içleri dolu, yüklü bu rubailerde, çağlar boyu insanı şaşırtmış, yanıltmış önemli, karanlık bütün felsefî sorunlar ele alınıyor. İnsana zorla kabul ettirilen düşünceler inceleniyor, çözülmeden kalmış sırlar araştırılıyor. Hayyam'ın feryatları; hep spekülasyonlarla ezilmiş milyonlarca insandaki acının, kaygının, yılgınlığın, korkunun, ümit ve ümitsizliklerin yankısıdır. Hayyam, enfes bir dil ve özel bir üslupla kaleme aldığı rubailerinde bu zorlukları, bu muammaları, bu sırları dolambaçsız, açık seçik çözmeyi deniyor. Sinirli, dokunaklı kahkahalarla dinî felsefî problemleri yorumluyor, sonra somut, akla yakın çözümler arıyor.
“Karşılaştırınız: Sâdık Hidâyet, Hayyam'ın Teraneleri, çev. Mehmet Kanar, YKY, 1999 (2. basım: 2000), s. 23 (Ed.N.)”
Reklam
Distopik bilim kurgu romanı
Cesur Yeni Dünya, zihninizi sürekli olarak zorlayan ve ateşleyen bir dünyaya açılan açık bir pencere. Daha da önemlisi, hayal edebileceğimizden çok daha fazla, zamansız ve günümüze ilişkin temel makro teknolojik temalar mevcut. Hem canlı hem de ürkütücü, renkli bir olay dizisi, okuyucuyu bir duygu veya tepki girdabına sürükleyebilir. Huxley'nin romanı bize geleceği sunuyor. Zamanının ötesinde bir roman ve okuyucuyu meraklandırmaya devam ediyor. Harika bir okuma deneyimi. Kendini kitapsever olarak tanımlayan herkesin okuma listesinde olmalı.
Olağanüstüİnceleme
Bu, belki de şimdiye kadar yazılmış en iyi kurgu dışı kitaplardan biri. Herkesin okuması gereken bir kitap. Mantıksızlık ve kimlik siyasetiyle dolu günümüzün kutuplaşmış dünyasında mutlaka okunması gereken bir kitap.
YAVAŞ YAVAŞ ÖLMEYİ ÖĞRENDİMAlıntı
“... Böyle olmayabilirdi demenin hiçbir anlamı yok biliyorum. Ama böyle oldu. Böyle oldu ve müjdeler olsun, arkadaşlara da söyle, ben yavaş yavaş ölmeyi öğrendim. Boğazlı kazak ve kocaman bıyıklarımla dünyaya meydan okuduğum o günlerden, kırık gülümsemeleriyle yüreğimi kanatan, şimdi uzaklarda, artık kucaklayamadığım, ayrılığın planlarını sessizce ezberlediğim solgun bir kız kaldı. Ve o çanta, hep içimi sızlatan. Başını öne her eğişinde gençliğimi, yanağını öpmek için uzandığımda Ankara’yı ve ellerini koynunda kavuşturup her susuşunda İstanbul’u anlatan o kızdan, şimdi sıkıntılı bir yağmur, içimi ürperten bir kasım soğuğu ve söylenmemiş onca şey kaldı. Benden çok uzaklarda ve ne yazık, hep bana dair. Beni anlıyorsun değil mi? Ne kaldı bana çaresizliğimden başka, nereye gidebilirim, ne yapabilirim? Artık akşam kendini dayatıyor. Mektupların hiçbir hükmünün kalmadığı, hesap numaraları ve randevuların ezberlendiği soğuk akşamlar ve her seferinde yıkayıp kendimi alkolle, yaralarımı yaladığım o telefonlar. Bana yalnızca bunlar kaldı. Evet, artık akşam kendini dayatıyor ve ben çok yaşlandım.
“Ama müjdeler olsun, arkadaşlara da söyle, yavaş yavaş ölmeyi öğrendim...”
SalgınEdebiyat
Bu, nüfusun körlük salgınıyla boğuştuğu bir distopyada geçen son derece ilgi çekici bir edebi eser. Bu kriz karşısında karantina uygulanıyor ve etkilenenler ayrıştırılıyor, akıl hastanelerine, fabrikalara veya izole alanlara hapsediliyor. Eser, kayıtsızlık ve ilgisizlikle parçalanmış, sürekli bir hayatta kalma mücadelesi içinde sıkışmış ve en ilkel içgüdülerine indirgenmiş bir toplumu yansıtan çok güçlü ve etkileyici bir toplumsal söylemi gözler önüne seriyor.
Geleneksel doğrusal diyaloglar olmasa da, geniş anlatı blokları içinde iç içe geçmiş olsa da, okuma son derece dinamik. Karakterlerin özel isimleri yok; "ilk kör adam", "karısı", "araba hırsızı", "doktor", "doktorun karısı", "koyu gözlüklü kız" veya "gözleri bağlı adam" gibi özellikler veya koşullarla anılıyorlar. Bu anlatı seçimi, kolektif kaosun ortasında bireysel kimliğin kaybını vurguluyor.