Başarı, itibar, para, güç, hemen hemen tüm enerjimizi bunları nasıl elde edeceğimizi öğrenmeye harcarız. Sevmeyi öğrenmeye ise verecek hiçbir şeyimiz kalmaz. 
Acaba, sadece kişiye para ve saygınlık kazandıran bu şeyler mi öğrenilmeye değer olarak görülmekte, çağdaş anlamda kar getirmeyen, “sadece” ruhun kazancı olan sevgi ise pek enerji harcamaya hakkımızın bulunmadığı bir lüks olarak mı kabul edilmektedir?
Sıradan kişi için, hissetmek yaşamaktır ve düşünmek de nasıl yaşayacağını bilmektir. Benim içinse, düşünmek yaşamaktır ve hissetmek de düşünmek için bir gıdadır sadece.