Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Öğretmen
Lisans
Istanbul
Üsküdar, 4 Eylül
2367 okur puanı
Mayıs 2014 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
HAYATIN HER YERİ
İsmi bilinmeyen bir çocuk sandukası
Sanki böyleyim sonsuz uzakta,
İnsanlar geliyor dünyadan bana
Sözleri sıcak, kalpleri soğuk
Buradan belli, güzelliği, ölümün.
Morg ile mescid aynı katta hep
Herkes ömrünün tek öğrencisi,
Yoksul ve yorgun olanlara bak
Düşerken bile düşünür seni.
Yüzüme dünya değdi, üzgünüm.
Emek vermiştim verdiler ziyan,
Hepiniz haklısınız, haksız olayım
Başak güzeldir, anız olayım
Hasattan sonra hemen yakılan.
Kırk yedi yıldır buradayım bazen,
Kimsemiz kalmadı aşkın yanında,
Anlatmak istersin, susmak iyidir
Yorulmuş durmuş ağaçlar arasında.
Reklam
Refik Halid Karay'ın "Sürgün" kitabı 3 sene içerisinde yazılmış, 1940'ta tamamlanmış. Kitabın arka kapağında büyük övgüler var. Ancak bu övgüler kitap gibi yer yer eskimiş ve tarihi özelliği olan övgüler aslında.
"Sürgün", iki bölümden oluşuyor. İlk bölüm, sürgün Hilmi beyin yazarın da kaleminin hakkını verdiği bir üslûpla hikâyesini okuduğumuz ve kitabın da gerçekten en iyi olduğu bölüm. Bu bölümde Hilmi beyi ve içine girdiği yeni dünyaları tanırken yazar aceleci davranmıyor, karakterine ve olaylara zaman veriyor, onları ahenkli bir sakinlikle anlatıyor ve bu bölümlerde kitabın arka kapağındaki övgülerin tamamen doğru olduğunu düşünmeden edemiyoruz; çünkü "Memleket Hikâyeleri" ve "Gurbet Hikâyeleri" kitaplarını okuyanların çok iyi bildiği gibi, Refik Halid Karay'ın kalemi okuması gerçekten büyük bir keyif veren renkli, ışıklı, ve ayrıca sesli bir kalem. "Sürgün"ün ilk kısmında işte bu çıta, bu nitelik, yazarın hakiki yazma kabiliyeti çok net olarak hem görülüyor hem de bu lezzetli anlatışın tadından yenmiyor.
Kitabın ikinci kısmında İrfan karakteri ile tanışıyoruz. Aynen Hilmi bey gibi, temiz, ahlâklı, güzel bir insan olarak İrfan ancak türk filmlerinde rastlayabileceğimiz bazı olaylarla yazarın büyük yanlış seçimleri sonucu kitabın ivme kaybettiği bir ögeye dönüşüyor, ve buralarda Hilmi beyin artık kitabın baş karakteri olmadığını görüyoruz. Burada karşımıza çıkan kadın portresinin Peyami Safa'nın ilk dönemlerindeki kadın karakterlere benzemesi; işin içerisine düşmüşlük, bayağılık, adilik gibi ekstra bir çok noktanın girmesiyle "Sürgün" nitelikli derinliğini basitliklere, kolaylıklara yönelerek kaybediyor. Sanki yazar İrfan'ı anlatmaya başladıktan sonra kitabı bitirmeye karar vermiş gibi olaylar hız kazanıyor ve daha da kötüsü, bu aceleye getirme seçimi üslûbu da
